Księga Hioba 10

Moja dusza zmęczona jest życiem; dam upust swemu narzekaniu, będę mówił w goryczy swej duszy.

Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.

Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie. Oznajmij mi, czemu wiedziesz ze mną spór?

Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?

Czy dobrze ci z tym, że mnie uciskasz, że odrzucasz dzieło swoich rąk i sprzyjasz radzie niegodziwych?

Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?

Czy masz oczy cielesne? Czy widzisz, jak człowiek widzi?

Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?

Czy twoje dni są jak dni człowieka, a twoje lata jak lata ludzkie;

Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?

Że się wywiadujesz o moją nieprawość i dochodzisz mojego grzechu?

Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?

Ty wiesz, że nie jestem niegodziwy i nikt nie wyrwie mnie z twoich rąk.

Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.

Twoje ręce ukształtowały mnie i uczyniły mnie całego ze wszystkich stron, lecz mnie niszczysz.

Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.

Pamiętaj, proszę, że ulepiłeś mnie jak glinę; czy obrócisz mnie w proch?

Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.

Czy nie wylałeś mnie jak mleko i nie sprawiłeś, że jak ser stężałem?

Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?

Przyoblekłeś mnie skórą i ciałem, a kośćmi i żyłami pospinałeś mnie.

Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.

Obdarzyłeś mnie życiem i miłosierdziem, a twoja opatrzność strzegła mego ducha.

Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.

I chociaż ukryłeś to wszystko w swoim sercu, wiem jednak, że to jest z twojej woli.

A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.

Jeśli grzeszę, ty to spostrzegasz i nie uwolnisz mnie od mojej nieprawości.

Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.

Jeśli jestem niegodziwy, biada mi, a choćbym też był sprawiedliwy, nie podniosę swojej głowy. Jestem syty hańby, zważ na moje utrapienie;

Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje,

Gdyż go przybywa; gonisz mnie jak okrutny lew i zachowujesz się dziwnie wobec mnie.

Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.

Stawiasz przeciwko mnie nowych świadków i pomnażasz nade mną swój gniew; wojsko za wojskiem naciera na mnie.

Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.

Czemu wyprowadziłeś mnie z łona? Obym umarł i nie widziało mnie żadne oko!

Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!

Byłbym, jakby mnie nie było, od łona zanieśliby mnie do grobu!

Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!

Czy nie zostało mi niewiele dni? Przestań więc i odejdź ode mnie, abym nabrał trochę otuchy;

Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,

Zanim odejdę tam, skąd już nie powrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci;

Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;

Do ziemi ciemnej jak noc i do cienia śmierci i bezładu, gdzie świeci tylko ciemność.

Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.