Studiuj werset

Księga Izajasza 64,1

„Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił, aby góry rozpłynęły się przed tobą;"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Obyś rozdarł niebiosa, i zstąpił, aby się od oblicza twego góry rozpłynęły!"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Jesteśmy podobni do tych, nad którymi nigdy nie panowałeś, ani nad nimi nie było wzywane Twoje Imię. Gdybyś rozdarł niebiosa i zstąpił – góry by zadrżały przed Twym obliczem.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił: od oblicza twego góry by spłynęły.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: O gdybyś roztargnął nieba a zstąpił, aby gory rozpłynęły się od obliczności twoiey.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Oh that thou wouldest rend the heavens, that thou wouldest come down, that the mountains might flow down at thy presence,
BSB · Berean Standard Bible, 2023: If only You would rend the heavens and come down, so that mountains would quake at Your presence,
WEB · World English Bible, 2020: Oh that you would tear the heavens, that you would come down, that the mountains might quake at your presence—

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Utinam dirumperes cælos, et descenderes; a facie tua montes defluerent;

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: הָיִ֗ינוּ מֵֽעוֹלָם֙ לֹֽא־מָשַׁ֣לְתָּ בָּ֔ם לֹֽא־נִקְרָ֥א שִׁמְךָ֖ עֲלֵיהֶ֑ם לוּא־קָרַ֤עְתָּ שָׁמַ֙יִם֙ יָרַ֔דְתָּ מִפָּנֶ֖יךָ הָרִ֥ים נָזֹֽלּוּ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ΕΑΝ ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται,

Porównaj cały rozdział Iz 64 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (18)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Mi 1,3–4 →
„Oto bowiem Pan wychodzi ze swojego miejsca, zstąpi i będzie deptać po wysokościach ziemi. I stopnieją pod nim góry, a doliny rozdzielą się tak, jak wosk przed ogniem i jak wody, które spływają po zboczu.”
Wj 19,18–19 →
„A góra Synaj cała dymiła, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu. Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła. A gdy głos trąby się przeciągał i coraz bardziej się rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu głosem.”
Na 1,5–6 →
„Góry drżą przed nim, a pagórki się rozpływają; ziemia płonie przed jego obliczem, okrąg ziemi i wszyscy jej mieszkańcy. Któż się ostoi przed jego oburzeniem? Kto wytrzyma zapalczywość jego gniewu? Jego gniew wylewa się jak ogień, a skały rozpadają się przed nim.”
Mk 1,10 →
„A zaraz, wychodząc z wody, ujrzał rozstępujące się niebiosa i Ducha jak gołębicę zstępującego na niego.”
Ap 20,11 →
„I zobaczyłem wielki biały tron i zasiadającego na nim, sprzed którego oblicza uciekła ziemia i niebo, i nie znaleziono dla nich miejsca.”
Ps 68,8 →
„Ziemia się trzęsła, a niebiosa rozpływały się przed obliczem Boga i sama góra Synaj zadrżała przed obliczem Boga, Boga Izraela.”
Ps 144,5–6 →
„Panie, nachyl twoich niebios i zstąp; dotknij gór, a będą dymić. Zabłyśnij błyskawicą i rozprosz ich; wypuść swoje strzały i poraź ich.”
Iz 63,15 →
„Spójrz z nieba i popatrz z przybytku swojej świętości i chwały. Gdzie twoja gorliwość i twoja wielka siła? Gdzie poruszenie twoich uczuć i litości przede mną? Czy powstrzymałeś je?”

Pokaż pozostałe odsyłacze (10)

Ha 3,1–13 →
„Modlitwa proroka Habakuka na Syggajon. Panie, usłyszałem twoją wieść i uląkłem się. Panie, ożyw swoje dzieło w środku lat, objaw je w środku lat; w gniewie pamiętaj o miłosierdziu. Bóg szedł z Temanu, Święty z góry Paran, Sela! Jego majestat okrył niebiosa, ziemia była pełna jego chwały.…”
Wj 3,8 →
„Dlatego zstąpiłem, aby wybawić go z ręki Egipcjan i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi dobrej i przestronnej, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, na miejsce Kananejczyków, Chetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów.”
Am 9,13 →
„Oto nadchodzą dni, mówi Pan, że oracz będzie za żniwiarzem, a depczący winogrona za siejącym ziarno; góry będą ociekać moszczem, a wszystkie pagórki się rozpłyną.”
Wj 19,11 →
„Niech będą gotowi na trzeci dzień. Trzeciego dnia bowiem Pan zstąpi na oczach całego ludu na górę Synaj.”
Sdz 5,4–5 →
„Panie, gdy wyszedłeś z Seiru, gdy przechodziłeś przez pole Edom, ziemia drżała, niebiosa kropiły, a obłoki kropiły wodą. Góry topniały przed Panem jak góra Synaj – przed Panem, Bogiem Izraela.”
Ps 18,7–15 →
„Wtedy ziemia poruszyła się i zadrżała, a posady gór zatrzęsły się i zachwiały od jego gniewu. Z jego nozdrzy unosił się dym, z jego ust buchnął ogień trawiący, węgle zapaliły się od niego. Nachylił niebiosa i zstąpił, a ciemność była pod jego stopami.…”
Ps 46,6 →
„Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, on wydał swój głos i rozpłynęła się ziemia.”
Ps 114,4–7 →
„Góry skakały jak barany, pagórki jak jagnięta. Morze, cóż ci się stało, żeś uciekło, a tobie, Jordanie, że wstecz się odwróciłeś? Góry, że skakałyście jak barany, a wy, pagórki, jak jagnięta?…”
2P 3,10–12 →
„A jak złodziej w nocy przyjdzie dzień Pana, w którym niebiosa z wielkim hukiem przeminą, żywioły rozpalone ogniem stopią się, a ziemia i dzieła, które są na niej, spłoną.…”
Am 9,5 →
„Pan Bóg zastępów dotyka ziemi, a ta rozpływa się i płaczą wszyscy jej mieszkańcy. Wzbierze cała jak rzeka i zostanie zatopiona jakby przez rzekę Egiptu.”