Studiuj werset

Księga Psalmów 144,5

„Panie, nachyl twoich niebios i zstąp; dotknij gór, a będą dymić."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Panie! nakłoń niebios twoich, a zstąp; dotknij się gór, a zakurzą się."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: WIEKUISTY, skłoń Twe niebiosa i zstąp, dotknij gór niechaj zadymią.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Panie, nakłoń niebios twoich, a zstąp: dotknij gór, a zakurzą się.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Nakłońże Panie nieba twego, a zstęp, dotkni gor, a zakurzą się.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: JHWH, nachyl Twoich niebios i zstąp; dotknij gór, a będą dymić.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Bow thy heavens, O LORD, and come down: touch the mountains, and they shall smoke.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Part Your heavens, O LORD, and come down; touch the mountains, that they may smoke.
WEB · World English Bible, 2020: Part your heavens, LORD, and come down. Touch the mountains, and they will smoke.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Domine, inclina cælos tuos, et descende; tange montes, et fumigabunt.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: יְ֭הוָה הַט־שָׁמֶ֣יךָ וְתֵרֵ֑ד גַּ֖ע בֶּהָרִ֣ים וְֽיֶעֱשָֽׁנוּ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: Κύριε, κλῖνον οὐρανοὺς καὶ κατάβηθι, ἅψαι τῶν ὀρέων, καὶ καπνισθήσονται.

Porównaj cały rozdział Ps 144 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (5)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 18,9 →
„Nachylił niebiosa i zstąpił, a ciemność była pod jego stopami.”
Ps 104,32 →
„Patrzy na ziemię, a ona drży, dotyka gór, a dymią.”
Wj 19,18 →
„A góra Synaj cała dymiła, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu. Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła.”
Ha 3,3–6 →
„Bóg szedł z Temanu, Święty z góry Paran, Sela! Jego majestat okrył niebiosa, ziemia była pełna jego chwały. Jego blask był jak światłość, rogi wychodziły z jego rąk, a tam była ukryta jego moc. Przed nim szła zaraza, płonące węgle szły przed jego nogami.…”
Iz 64,1–2 →
„Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił, aby góry rozpłynęły się przed tobą; Jak płonie ogień rozżarzony, ogień, który doprowadza wodę do wrzenia, abyś oznajmił swoje imię twoim wrogom, tak by narody zadrżały przed tobą;”