Studiuj werset

1 Księga Samuela 30,6

„I Dawid znalazł się w wielkim utrapieniu, bo lud chciał go ukamienować. Dusza całego ludu bowiem była rozgoryczona z powodu swoich synów i córek. Dawid zaś wzmocnił się w Panu, swym Bogu."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„I był utrapiony Dawid bardzo; bo się zmawiał lud ukamionować go, gdyż gorzkości pełna była dusza wszystkiego ludu, każdego dla synów swych, i dla córek swych; wszakże Dawid zmocnił się w Panu, Bogu swoim."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: A Dawid był bardzo znękany, bo cały lud zamierzał go ukamienować, gdyż był rozgoryczony; każdy z powodu swoich synów i córek. Jednak Dawid pokrzepiał się WIEKUISTYM, swoim Bogiem.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I zafrasował się Dawid bardzo; bo go lud chciał ukamionować, ponieważ żałosna była dusza każdego męża dla synów swoich i córek. I zmocnił się Dawid w Panu, Bogu swoim.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Y był barzo vtrapion Dawid, abowiem lud zmawiał sie nań vkamionować go, gdyż serce ich napełnione było żalu dla synow swych, y dla corek swoich, wszakoż Dawid mocno vfał w Panu Bogu swoim.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And David was greatly distressed; for the people spake of stoning him, because the soul of all the people was grieved, every man for his sons and for his daughters: but David encouraged himself in the LORD his God.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: And David was greatly distressed because the people spoke of stoning him, because the soul of every man grieved for his sons and daughters. But David found strength in the LORD his God.
WEB · World English Bible, 2020: David was greatly distressed, for the people spoke of stoning him, because the souls of all the people were grieved, every man for his sons and for his daughters; but David strengthened himself in the LORD his God.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Et contristatus est David valde: volebat enim eum populus lapidare, quia amara erat anima uniuscujusque viri super filiis suis et filiabus: confortatus est autem David in Domino Deo suo.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַתֵּ֨צֶר לְדָוִ֜ד מְאֹ֗ד כִּֽי־אָמְר֤וּ הָעָם֙ לְסָקְל֔וֹ כִּֽי־מָ֙רָה֙ נֶ֣פֶשׁ כָּל־הָעָ֔ם אִ֖ישׁ עַל־בנו וְעַל־בְּנֹתָ֑יו וַיִּתְחַזֵּ֣ק דָּוִ֔ד בַּיהוָ֖ה אֱלֹהָֽיו׃ ס
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: καὶ ἐθλίβη Δαυὶδ σφόδρα, ὅτι εἶπεν ὁ λαὸς λιθοβολῆσαι αὐτόν, ὅτι κατώδυνος ψυχὴ παντὸς τοῦ λαοῦ, ἑκάστου ἐπὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὰς θυγατέρας αὐτοῦ· καὶ ἐκραταιώθη Δαυὶδ ἐν Κυρίῳ Θεῷ αὐτοῦ.

Porównaj cały rozdział 1Sm 30 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (20)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 56,3–4 →
„Ilekroć strach mnie ogarnia, ufam tobie. W Bogu będę wysławiać jego słowo; Bogu ufam i nie będę się bał tego, co człowiek może mi uczynić.”
Ps 56,11 →
„Bogu ufam, nie będę się bał tego, co mi może uczynić człowiek.”
Ps 62,5 →
„Tylko w Bogu spocznij, moja duszo, bo od niego pochodzi moja nadzieja.”
Ps 27,1–3 →
„Pan jest moją światłością i moim zbawieniem, kogóż będę się bać? Pan jest mocą mego życia, kogóż mam się lękać? Gdy złoczyńcy, moi przeciwnicy i wrogowie, wystąpili przeciwko mnie, aby pożreć moje ciało, potknęli się i upadli.…”
Ps 18,6 →
„W moim utrapieniu wzywałem Pana i wołałem do mego Boga. Ze swojej świątyni usłyszał mój głos, a moje wołanie dotarło przed jego oblicze, do jego uszu.”
Ps 25,17 →
„Utrapienia mego serca rozmnożyły się, wyzwól mnie z moich udręczeń.”
Ps 40,1–2 →
„Z tęsknotą czekałem na Pana, a skłonił się ku mnie i wysłuchał mojego wołania. Wyciągnął mnie ze strasznego dołu i z błota grząskiego i postawił moje stopy na skale, i umocnił moje kroki.”
Wj 17,4 →
„Wtedy Mojżesz zawołał do Pana: Cóż mam uczynić z tym ludem? Jeszcze trochę, a mnie ukamienują.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (12)

Rz 8,31 →
„Cóż więc na to powiemy? Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?”
2Kor 1,8–10 →
„Nie chcemy bowiem, bracia, abyście nie wiedzieli o ucisku, który nas spotkał w Azji, że byliśmy obciążeni ponad miarę i ponad siły, tak że zaczęliśmy wątpić, czy przeżyjemy. Więcej, sami w sobie mieliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie ufali samym sobie, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.…”
Hbr 13,6 →
„Śmiało więc możemy mówić: Pan jest moim pomocnikiem, nie będę się lękał tego, co może mi uczynić człowiek.”
Ps 27,14 →
„Oczekuj Pana, bądź dzielny, a on umocni twoje serce; oczekuj więc Pana.”
Ps 42,11 →
„Czemu się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał, gdyż on jest zbawieniem mego oblicza i moim Bogiem.”
Ps 62,8–9 →
„Ufajcie mu w każdym czasie, o narody, wylewajcie przed nim wasze serca; Bóg jest naszą ucieczką. Sela. Doprawdy synowie ludzcy są marnością, synowie mocarzy – zawodni; położeni na wagę, wszyscy razem są lżejsi niż marność.”
Ps 116,3–4 →
„Otoczyły mnie boleści śmierci, utrapienia piekła przeniknęły mnie; przyszły na mnie ucisk i boleść. Wtedy wezwałem imienia Pana, mówiąc: Panie, proszę, wybaw moją duszę.”
Ps 116,10 →
„Uwierzyłem i dlatego przemówiłem; byłem bardzo strapiony.”
Rz 4,18 →
„On to wbrew nadziei, mając nadzieję, uwierzył, że stanie się ojcem wielu narodów według tego, co mu powiedziano: Takie będzie twoje potomstwo.”
Ps 34,1–8 →
„Będę błogosławił Pana w każdym czasie, jego chwała zawsze będzie na moich ustach. Moja dusza będzie się chlubić Panem; pokorni to usłyszą i rozradują się. Uwielbiajcie Pana ze mną i wspólnie wywyższajmy jego imię.…”
2Kor 4,8 →
„Zewsząd jesteśmy uciskani, lecz nie przygnębieni, bezradni, lecz nie zrozpaczeni;”
Lb 14,10 →
„I całe zgromadzenie mówiło, aby ich ukamienować; ale chwała Pana ukazała się wszystkim synom Izraela nad Namiotem Zgromadzenia.”