Księga Hioba 16

Wtedy Hiob odpowiedział:

Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:

Słyszałem wiele takich rzeczy; wy wszyscy jesteście przykrymi pocieszycielami.

Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.

Kiedy będzie koniec tych próżnych słów? Albo co cię skłania do tego, że tak odpowiadasz?

I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?

Ja także mógłbym mówić jak wy; gdybyście byli w moim położeniu, mógłbym nagromadzić słów przeciwko wam i potrząsać głową nad wami.

Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?

Ja jednak pokrzepiałbym was swoimi ustami i poruszanie moich warg ulżyłoby waszym cierpieniom.

Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.

Ale jeśli będę mówił, mojemu bólowi to nie ulży, a jeśli przestanę, czyż opuści mnie?

Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?

A teraz zmęczył mnie. Spustoszyłeś całe moje zgromadzenie.

A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.

Pomarszczyłeś mnie na świadectwo, a moje wychudzenie powstaje i świadczy przeciwko mnie w twarz.

Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.

Jego gniew mnie porwał, nienawidzi mnie; zgrzyta na mnie zębami. Mój wróg przeszywa mnie wzrokiem.

Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.

Otworzyli na mnie swe usta; znieważając, bili mnie po policzkach; zebrali się razem przeciwko mnie.

Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.

Bóg wydał mnie przewrotnemu, oddał mnie w ręce niegodziwych.

Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.

Żyłem w spokoju, ale on mnie pokruszył; chwycił mnie za kark, roztrzaskał i postawił sobie za cel.

Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.

Otoczyli mnie jego strzelcy; przeszywa moje nerki, a nie oszczędził; wylał na ziemię moją żółć.

Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.

Rozbija mnie, ranę za raną; naciera na mnie jak olbrzym.

Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.

Uszyłem wór na swoją skórę i prochem zbezcześciłem swój róg.

Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.

Moja twarz jest czerwona od płaczu i na moich powiekach jest cień śmierci.

Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.

Chociaż nie ma żadnej krzywdy na moich rękach, a moja modlitwa jest czysta.

Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)

Ziemio, nie zakrywaj mojej krwi i niech moje wołanie nie znajdzie miejsca!

O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!

Oto teraz mój świadek jest w niebie, mój obrońca na wysokości.

Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.

Moi przyjaciele szydzą ze mnie, ale moje oko wylewa łzy ku Bogu.

O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.

Oby ktoś spierał się z Bogiem o człowieka jak człowiek spiera się o swego bliźniego!

Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!

Upłynie bowiem niewiele lat, a pójdę ścieżką, skąd nie powrócę.

Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.