Księga Hioba 17

Mój oddech jest skażony, moje dni gasną, groby na mnie czekają.

Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają.

Czy nie szydercy są przy mnie? Czy moje oko nie czuwa przez ich zniewagi?

Zaiste naśmiewcy są przy mnie, a w ich draźnieniu mieszka oko moje.

Złóż więc zastaw za mnie u siebie. Któż jest ten, który za mnie poręczy?

Staw mi, proszę, rękojmię za się. Któż jest ten? Niech mi na to da rękę.

Ich serce bowiem ukryłeś przed zrozumieniem, dlatego ich nie wywyższysz.

Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; przetoż ich nie wywyższysz.

Kto pochlebia przyjaciołom, tego dzieciom zgasną oczy.

Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną.

Uczynił mnie tematem przysłowia wśród ludzi i pośmiewiskiem przed nimi.

Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi.

Moje oko zaćmiło się od smutku, a wszystkie moje członki są jak cień.

Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cień.

Prawi zdumieją się nad tym, a niewinny powstanie przeciwko obłudnikowi.

Zdumieją się szczerzy nad tem; a niewinny przeciwko obłudnikowi powstanie.

Sprawiedliwy będzie trwał przy swojej drodze, a kto ma czyste ręce, nabierze siły.

Będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej; a kto ma czyste ręce, przyczyni mocy.

Lecz wy wszyscy zawróćcie i przyjdźcie; bo mądrego wśród was nie znajduję.

Wy tedy wszyscy nawróćcie się, a pójdźcie, proszę; bo nie znajduję między wami mądrego.

Moje dni przeminęły, rozwiały się moje zamiary, myśli mego serca.

Dni moje przeminęły; myśli moje rozerwane są, to jest, zamysły serca mego.

Noc zamieniają w dzień, światłość skraca się z powodu ciemności.

Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.

Gdybym czegoś oczekiwał, grób będzie moim domem, w ciemności rozłożyłem swoje posłanie.

Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje.

Powiedziałem do zniszczenia: Jesteś moim ojcem, a robactwu: Moja matko i moja siostro.

Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją.

Gdzie jest więc teraz moja nadzieja? Kto zobaczy moją nadzieję?

Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda?

Zstąpią do zasuw grobu, gdy razem odpoczniemy w prochu.

W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.