Tars, Jerozolima i baza w Antiochii
Tars, dzisiejszy Tarsus w Cylicji, jest rodzinnym miastem Pawła i punktem kontekstowym mapy. Barnaba sprowadza go stamtąd do Antiochii Syryjskiej, gdzie wspólnie nauczają uczniów (Dz 11,25–26). Antiochia, dzisiejsza Antakya, staje się bazą posłania oraz miejscem zdawania sprawy z wykonanej misji (Dz 13,1–3; Dz 14,26–28).
Przegląd otwiera Jerozolima, ważna dla spotkania apostołów i starszych w sprawie wierzących z narodów (Dz 15,1–29). Dalej mapa wyróżnia Antiochię, Cypr, Efez, Troadę, Filippi, Tesalonikę, Ateny, Korynt i Rzym. Ta kolejność porządkuje główne ośrodki, lecz nie stanowi chronologii jednej wyprawy: Efez skupia uwagę na trzeciej podróży, a Troada na wcześniejszym przejściu do Macedonii. Cezarea jest dodatkowym punktem kontekstowym, potrzebnym do zrozumienia drogi więźnia do Italii.
Pierwsza i druga podróż misyjna
Pierwsza podróż, ok. 47–48 n.e., prowadzi Pawła i Barnabę z Antiochii przez Seleucję na Cypr, gdzie odwiedzają Salaminę i Pafos. Następnie przez Pergę docierają do Antiochii Pizydyjskiej, Ikonium, Listry i Derbe, głosząc w synagogach oraz wśród pogan (Dz 13–14). W drodze powrotnej ponownie odwiedzają młode zbory i ustanawiają starszych, zanim przez Pergę i Attalię wrócą do syryjskiej bazy. Punkt Cypr oznacza całą wyspę, a nie jeden postój.
Druga podróż, ok. 49–52 n.e., zaczyna się od wyruszenia z Sylasem; w Listrze dołącza Tymoteusz. Po przejściu przez Azję Mniejszą wizja w Troadzie kieruje grupę do Macedonii, gdzie powstają więzi z uczniami w Filippi, Tesalonice i Berei (Dz 15,36–17,15). Następnie Paweł przemawia w Atenach i spędza półtora roku w Koryncie, a wracając, odwiedza Efez. Przez Cezareę i Jerozolimę dociera ponownie do Antiochii (Dz 17,16–18,22).
Trzecia podróż i droga więźnia do Rzymu
Trzecia podróż, ok. 53–57 n.e., wiedzie z Antiochii przez Galację i Frygię do Efezu, gdzie Paweł naucza około trzech lat. Następnie odwiedza Macedonię i Grecję, a po zmianie planów wraca przez Macedonię do Troady (Dz 18,23–20,12). W Milecie żegna starszych Efezu, po czym przez Tyr i Cezareę dociera do Jerozolimy, gdzie później zostaje aresztowany (Dz 20,13–21,36). Pobytom w Efezie i Koryncie przypisuje się odpowiednio napisanie 1 Kor oraz Rz, co łączy geografię podróży z troską o odległe zbory.
Droga do Rzymu, ok. 59–62 n.e. wraz z pobytem w stolicy, wynika z odwołania się Pawła do cesarza (Dz 25,11–12). Z Cezarei płynie pod strażą przez Sydon i Myrę ku Krecie, po czym sztorm kończy się rozbiciem statku na Malcie (Dz 27). Po przezimowaniu podróżni docierają przez Syrakuzy i Regium do Puteoli, a następnie lądem do Rzymu. Paweł przez dwa lata przyjmuje gości w wynajętym mieszkaniu i nadal głosi królestwo Boże (Dz 28).
Synagogi, szabat i otwarcie na narody
Paweł wyjaśnia kolejność zwracania się do odbiorców w Liście do Rzymian: dobra nowina dotyczy zarówno Żydów, jak i Greków. Synagogi dają możliwość rozmowy z ludźmi znającymi Pisma, ale nauczanie dociera też do domów, miejsc modlitwy i publicznych zgromadzeń. W Tesalonice Paweł przez trzy szabaty argumentuje na podstawie Pism, wskazując cierpienie i zmartwychwstanie Mesjasza (Dz 17,2–3).
„Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka.”
„Wtedy Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał z nimi na podstawie Pisma;”
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Wszystkie miasta i wyspa oznaczone na mapie mają pewną identyfikację, natomiast linie łączące ośrodki są uproszczeniem. Przerywane połączenia Antiochia–Cypr, Cypr–Efez i Korynt–Rzym nie oznaczają trzech udokumentowanych bezpośrednich rejsów. Zestawiają odległe etapy różnych podróży, których dokładnego przebiegu nie znamy, zwłaszcza na morzu. Daty pozostają przybliżone, a szczegółową kolejność postojów należy odczytywać z opisów poszczególnych wypraw.