Cezarea, Sydon i przesiadka w Myrze
W Cezarei Paweł korzysta z prawa odwołania do cesarza, a Festus przyjmuje tę decyzję (Dz 25,11–12). Gdy rozpoczyna się transport do Italii, więźniowie zostają powierzeni setnikowi Juliuszowi (Dz 27,1). Odtąd tempo i kierunek drogi zależą od decyzji wojskowych, dostępnych statków oraz warunków na morzu.
Pierwszy postój to Sydon, dzisiejsza Sajda, gdzie Juliusz pozwala Pawłowi spotkać się z przyjaciółmi (Dz 27,3). Następnie statek płynie pod osłoną Cypru, ponieważ wiatr jest przeciwny, i przez wody wzdłuż Cylicji oraz Pamfilii dociera do Myry w Licji. W tym mieście, utożsamianym z ruinami koło Demre, setnik znajduje statek aleksandryjski płynący do Italii i przenosi na niego grupę (Dz 27,4–6).
Kreta i czternaście dni sztormu
Powolna żegluga prowadzi w okolice Knidos, a niekorzystny wiatr zmusza podróżnych do skierowania się pod osłonę Krety. Docierają do Dobrych Portów, dzisiejszego Kali Limenes na południu wyspy; UBG używa nazwy Piękne Porty (Dz 27,7–8). Paweł ostrzega przed dalszą podróżą, lecz przeważa zamiar dotarcia do dogodniejszego miejsca na zimowanie (Dz 27,9–12).
Po opuszczeniu postoju uderza gwałtowny wiatr Eurakwilon, w UBG nazwany Eurokludonem (Dz 27,14). Statek traci możliwość utrzymania kursu, a załoga zabezpiecza kadłub i wyrzuca część ładunku oraz wyposażenia (Dz 27,15–20). Czternaście dni sztormu oznacza dryf, nie zaplanowaną przeprawę do kolejnego portu. W tej sytuacji Paweł przekazuje zapewnienie otrzymane od Boga: ocaleją wszyscy płynący, choć statek zostanie utracony (Dz 27,22–26).
„I powiedział: Nie bój się, Pawle, musisz stanąć przed cesarzem, a oto Bóg darował ci wszystkich, którzy z tobą płyną.”
Rozbicie i pobyt na Malcie
Czternastej nocy żeglarze rozpoznają bliskość lądu, a później próbują skierować statek ku zauważonej zatoce. Jednostka osiada na mieliźnie i rozpada się pod naporem fal, lecz wszyscy docierają na brzeg, płynąc albo korzystając z desek (Dz 27,27–44). Dopiero po ocaleniu dowiadują się, że wyspa nazywa się Malta (Dz 28,1).
Mieszkańcy rozpalają ognisko i pomagają przemoczonym przybyszom. Pawłowi nie szkodzi ukąszenie żmii, a podczas gościny u Publiusza uzdrowiony zostaje jego ojciec; później przychodzą także inni chorzy (Dz 28,2–9). Pobyt na wyspie trwa trzy miesiące i kończy się odpłynięciem na innym statku aleksandryjskim, który tam przezimował (Dz 28,10–11).
Syrakuzy, Puteoli i droga do Rzymu
Na Sycylii podróżni zatrzymują się na trzy dni w Syrakuzach, a potem płyną do Regium na południu Italii. Korzystny wiatr umożliwia dalszy rejs do Puteoli, dzisiejszego Pozzuoli koło Neapolu, gdzie spotykają braci i pozostają siedem dni (Dz 28,12–14). Stąd droga do Rzymu prowadzi już lądem.
Wierzący z Rzymu wychodzą naprzeciw Pawłowi aż do Forum Appiusza i Trzech Gospód, dodając mu otuchy (Dz 28,15). W stolicy może zamieszkać osobno, pod strażą żołnierza, i przyjmować gości. Przez dwa lata mieszka w wynajętym mieszkaniu, wyjaśniając na podstawie Prawa Mojżesza i Proroków, że Jeszua (Jezus) jest Mesjaszem (Dz 28,16–31). Zakończenie Dziejów opisuje tę służbę, ale nie relacjonuje rozprawy przed cesarzem.
„Przez całe dwa lata Paweł mieszkał w wynajętym mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy przychodzili do niego;”
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Wyspa Malta ma na tej mapie status pewny; dokładna zatoka rozbicia pozostaje nieustalona. Tradycja wskazuje zatokę na północnym wschodzie wyspy wiązaną z Pawłem, lecz istnieją inne propozycje miejsca lądowania. Nie należy przenosić pewności identyfikacji wyspy na konkretny fragment jej brzegu.
Przerywane odcinki Sydon–Myra, Myra–Kreta, Kreta–Malta i Malta–Syrakuzy pokazują schemat żeglugi. Znamy kolejność głównych postojów, ale nie dokładny kurs pomiędzy nimi, zwłaszcza tor dryfu podczas sztormu. Mapa pozwala prześledzić zmianę środków transportu i kolejne ocalenia, bez przypisywania linii dokładności dziennika nawigacyjnego.