Księga Hioba 32

A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;

A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:

Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.

Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.

Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.

Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.

Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.

Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.

Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.

Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.

I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.

I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.

Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.

Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.

Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.

Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.

Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.

Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.

Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.

Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.

Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.

Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.

I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.

Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.

Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.

Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.

Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.

Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.

Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.

Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.

Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.

Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.

Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.

Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.

Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.

Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.

Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.

Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.

Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.

Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.

Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.

Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.