Księga Hioba 7

Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;

Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:

Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.

Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.

Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.

Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.

Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.

Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.

Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.

Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.

Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.

Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;

Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;

Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.

A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.

Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.

Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.