Z Goszen przez Morze Sitowia na Synaj
Pierwszy punkt oznacza Goszen, krainę zamieszkaną przez potomków Jakuba we wschodniej delcie Nilu. Ma status umowny: jest orientacyjnym oznaczeniem regionu, a nie dokładnego miejsca zbiórki. Przed wyjściem Jahwe ustanawia Paschę, związaną z ocaleniem domów Izraela, oraz Przaśniki (Wj 12,1–20). Przyjęta na mapie tradycyjna chronologia obejmuje okres około 1446–1406 p.n.e.
Następny etap to przejście przez Morze Sitowia, hebrajskie Jam Suf, tradycyjnie nazywane Morzem Czerwonym. Izrael znajduje się między wodą a ścigającym go wojskiem faraona, po czym Jahwe otwiera drogę przez morze (Wj 14). Określenie przejście przez Morze Czerwone nazywa znany epizod, ale samo nie rozstrzyga położenia przeprawy.
Dalsza droga prowadzi przez pustynię do góry Synaj, gdzie Izrael obozuje w trzecim miesiącu po opuszczeniu Egiptu (Wj 19,1–2). Jahwe zawiera przymierze i nadaje Torę, w tym Dekalog, określając zasady życia wyprowadzonego ludu (Wj 19–20). Mapa pokazuje tu południowy kierunek zgodny z tradycyjną lokalizacją góry; przy innych hipotezach trzeba inaczej rekonstruować ten odcinek.
Kadesz-Barnea, równiny Moabu i Nebo
Z Synaju trasa przechodzi do Kadesz-Barnea, związanego z wyprawą zwiadowców do Kanaanu. Po ich powrocie lud buntuje się i odmawia wejścia do ziemi, a opowieść wiąże czterdzieści lat wędrówki z niewiernością tego pokolenia (Lb 13–14). Kadesz jest więc miejscem decyzji i zwłoki, a nie tylko kolejnym obozem na pustyni.
U kresu wędrówki Izrael obozuje na równinach Moabu, po wschodniej stronie Jordanu naprzeciw Jerycha (Lb 22,1). Ten punkt ma status umowny i jest orientacyjnym oznaczeniem rozległego regionu. Góra Nebo, pokazana jako miejsce kontekstowe, wiąże się z dzisiejszym Dżebel Neba w Jordanii; Mojżesz ogląda stamtąd ziemię i umiera przed przekroczeniem rzeki (Pwt 34,1–8). Identyfikacja masywu nie usuwa niepewności co do konkretnego wierzchołka Pisga.
Ostatni punkt mapy to Jerycho, identyfikowane z Tell es-Sultan. Dotarcie pod miasto następuje już pod przywództwem Jozuego, po przejściu Jordanu (Joz 3–6). Mapa łączy więc wyjście z Egiptu z początkiem wejścia do Kanaanu, choć nie jest to jedna wyprawa prowadzona przez Mojżesza od początku do końca.
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Miejsce przejścia przez Jam Suf jest sporne, a jego znacznik schematyczny. Jedna grupa hipotez wskazuje jeziora i bagna przesmyku, między innymi Jeziora Gorzkie lub jezioro Timsah. Inne propozycje lokują przeprawę przy Zatoce Sueskiej albo Zatoce Akaba. Żadnej z tych możliwości mapa nie przedstawia jako rozstrzygniętej.
Góra Synaj/Horeb również ma status sporny. Tradycja wskazuje Dżebel Musa, inni proponują Dżebel Serbal, Har Karkom w Negewie albo góry zachodniej Arabii, w regionie Midianu. Niektórzy zwolennicy hipotezy arabskiej przywołują Ga 4,25, lecz zawarte tam odniesienie do Arabii nie wskazuje konkretnego szczytu. Punkt Synaju wymaga zatem czytania razem z informacją o niepewności.
Kadesz-Barnea najczęściej łączy się z Ain el-Kudejrat, a alternatywnie z pobliskim Ain Kadejs; lokalizacja pozostaje sporna. Przerywane odcinki Synaj–Kadesz i Kadesz–Moab oznaczają, że nie znamy dokładnego przebiegu drogi. Lb 33 wymienia wiele obozowisk, lecz ich kolejność nie wystarcza do pewnego umieszczenia wszystkich na współczesnej mapie.
Od Paschy do życia w przymierzu
Wyzwolenie poprzedza nadanie Tory: Jahwe najpierw wyprowadza Izrael z niewoli, a następnie uczy go życia jako swojego ludu. Pascha zachowuje pamięć o ocaleniu, natomiast przymierze na Synaju wiąże wolność z odpowiedzialnością (Wj 12,14; Wj 19,4–6). Opowieść przypisuje wybawienie działaniu Boga, a pustynną drogę ukazuje także jako próbę zaufania.
„Pan będzie za was walczył, a wy będziecie milczeć.”