Przez Jordan do Gilgal, Jerycha i Aj
Izrael przekracza Jordan pod przywództwem Jozuego, gdy kapłani niosący arkę stają w wodzie, a nurt zostaje zatrzymany (Joz 3). Pierwszy obóz po przeprawie znajduje się w Gilgal, na wschodniej granicy Jerycha. Jozue ustawia tam dwanaście kamieni zabranych z rzeki, aby następne pokolenia pytały o wydarzenie i pamiętały o działaniu Jahwe (Joz 4,19–24). Tradycyjna chronologia mapy umieszcza początek tych wydarzeń około 1406 p.n.e.
W Gilgal Izrael obchodzi Paschę, a następnie kieruje się przeciw Jerychu (Joz 5,10–12). Miasto, identyfikowane z Tell es-Sultan, stanowi pierwszy cel po zachodniej stronie rzeki. Joz 6 opisuje obchodzenie murów, ich upadek oraz ocalenie Rahab i jej bliskich. Rozpoznanie stanowiska archeologicznego nie rozstrzyga samo w sobie datowania wydarzeń opisanych w księdze.
Dalej trasa prowadzi z doliny Jordanu na wyżyny ku Aj. Pierwsze uderzenie kończy się klęską związaną w narracji z czynem Achana; późniejsze zdobycie miasta wykorzystuje zasadzkę i pozorowaną ucieczkę (Joz 7–8). Ta kolejność pokazuje, że po sukcesie pod Jerychem Izrael nie otrzymuje obietnicy zwycięstwa niezależnego od posłuszeństwa Bogu.
Gibeon, Bet-Choron i kampania południowa
Gibeonici podstępem zawierają przymierze z Izraelem, a kiedy atakuje ich koalicja królów, proszą Jozuego o pomoc. Wojsko wyrusza z Gilgal, dociera pod Gibeon i ściga przeciwników ku Bet-Choron (Joz 9–10). Gibeon odpowiada el-Dżib na północ od Jerozolimy; uchwyty dzbanów z nazwą miasta potwierdzają tę identyfikację. Napisy wskazują nazwę miejsca, nie są jednak bezpośrednim świadectwem samej bitwy.
Bet-Choron, zaznaczone jako miejsce kontekstowe, odpowiada miejscowościom Bajt Ur Górny i Dolny. Zejście prowadzi z wyżyn ku niżej położonym obszarom, co pomaga zrozumieć kierunek ucieczki koalicji. Opowieść przypisuje jej klęskę interwencji Jahwe, opisując grad i zatrzymanie słońca (Joz 10,10–14).
Kolejnym głównym punktem mapy jest Lakisz, dzisiejsze Tell ed-Duweir, czyli Tel Lachisz. Joz 10,31–32 umieszcza jego zdobycie w kampanii południowej, obejmującej również inne miasta. Znacznik Lakisz reprezentuje zatem etap szerszych działań, a nie jedyny cel marszu z okolic Gibeonu.
Chasor i koalicja północna
Na północy przeciwników Izraela skupia Jabin, król Chasoru. Jozue uderza na sprzymierzone wojska przy wodach Merom, a następnie zdobywa i pali Chasor, główny ośrodek tej koalicji (Joz 11,1–13). Miasto jest identyfikowane z Tel Chasor w Górnej Galilei. Przejście mapy od Lakisz do Chasoru obrazuje zmianę obszaru działań z południa na północ.
Joz 12 porządkuje opowieść przez wykaz pokonanych królów. Taki wykaz nie oznacza, że każde miejsce Kanaanu zostało wtedy zasiedlone przez Izraelitów: Joz 13,1 zaznacza, że pozostały ziemie do objęcia. Mapa pokazuje wybrane kampanie z narracji, a nie jednoczesną i pełną kontrolę całego kraju.
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Gilgal ma status umowny: jego punkt jest orientacyjny, ponieważ obozu nie zidentyfikowano. Aj pozostaje sporne: tradycyjna propozycja wskazuje et-Tell, alternatywna Chirbet el-Makatir. Problem et-Tell polega na braku osadnictwa w epoce, na którą zwykle datuje się podbój. Nie należy więc przedstawiać żadnego z tych stanowisk jako bezspornie ustalonego Aj Jozuego.
Przerywane odcinki Gibeon–Lakisz oraz Lakisz–Chasor oznaczają nieznany dokładnie lub schematyczny przebieg drogi. Łączą najważniejsze miejsca kampanii, pomijając powroty do obozu i liczne działania pośrednie. Pewne identyfikacje Gibeonu, Lakisz i Chasoru nie wyznaczają wszystkich dróg, którymi przemieszczało się wojsko.
Zwycięstwo jako dar Jahwe
Księga wiąże powodzenie Jozuego z wiernością Boga obietnicy danej ojcom. Kamienie w Gilgal zachowują pamięć o przeprawie, a relacje bitew wielokrotnie wskazują Jahwe jako sprawcę zwycięstwa. Zdobycie ziemi jest w tej narracji darem, który zobowiązuje Izrael do posłuszeństwa, nie podstawą do chlubienia się własną siłą.
„Dał więc Pan Izraelowi całą ziemię, którą przysiągł dać ich ojcom; i posiedli ją, i mieszkali w niej.”