Studiuj werset

Księga Zachariasza 2,13

„Niech umilknie wszelkie ciało przed Panem. On bowiem powstał ze swego świętego przybytku."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Niech umilknie wszelkie ciało przed obliczem Pańskiem; albowiem się ocuci z mieszkania świętobliwości swojej."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Wtedy, przed obliczem WIEKUISTEGO niech umilknie wszelka cielesna natura, gdyż zatriumfuje ze Swojego świętego Przybytku.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Niech milczy wszelkie ciało od oblicza Pańskiego; bo powstał z mieszkania swego świętego.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Wszelkie ciało niechay vmilknie przed Panem: abowiem się ocucił z mieszkania świątości swoiey.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Niech umilknie wszelkie ciało przed obliczem JHWH! Bo On wyruszy ze swojego miejsca świętego.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Be silent, O all flesh, before the LORD: for he is raised up out of his holy habitation.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Be silent before the LORD, all people, for He has roused Himself from His holy dwelling.”
WEB · World English Bible, 2020: Be silent, all flesh, before the LORD; for he has roused himself from his holy habitation!”

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Sileat omnis caro a facie Domini, quia consurrexit de habitaculo sancto suo.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: הַ֥ס כָּל־בָּשָׂ֖ר מִפְּנֵ֣י יְהוָ֑ה כִּ֥י נֵע֖וֹר מִמְּע֥וֹן קָדְשֽׁוֹ׃ ס
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: εὐλαβείσθω πᾶσα σὰρξ ἀπὸ προσώπου Κυρίου, ὅτι ἐξεγήγερται ἐκ νεφελῶν ἁγίων αὐτοῦ.

Porównaj cały rozdział Za 2 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (13)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ha 2,20 →
„Pan jest w swoim świętym przybytku. Niech cała ziemia zamilknie przed nim.”
So 1,7 →
„Umilknij przed obliczem Pana Boga, gdyż bliski jest dzień Pana. Pan bowiem przygotował ofiarę i poświęcił swoich zaproszonych.”
Ps 68,5 →
„Ojcem dla sierot i sędzią dla wdów jest Bóg w swym świętym przybytku.”
Ps 78,65 →
„Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.”
Ps 46,10 →
„Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”
So 3,8 →
„Dlatego oczekujcie mnie, mówi Pan, do dnia, w którym powstanę do łupu. Postanowiłem bowiem zebrać narody i zgromadzić królestwa, aby wylać na nie swoje rozgniewanie, całą zapalczywość swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości.”
Iz 26,20–21 →
„Chodź, mój ludu! Wejdź do swoich komnat i zamknij swoje drzwi za sobą. Skryj się na krótką chwilę, aż gniew przeminie. Oto bowiem Pan wychodzi ze swojego miejsca, aby nawiedzić nieprawość mieszkańców ziemi. Wtedy ziemia ujawni swoją krew i nie będzie już ukrywać swoich zabitych.”
Iz 42,13–15 →
„Pan wyruszy jak mocarz, jak mąż waleczny wzbudzi swoją gorliwość. Zawoła, nawet zagrzmi i odniesie zwycięstwo nad swoimi wrogami; Mówiąc: Milczałem dość długo, w spokoju wstrzymywałem się; ale teraz będę krzyczeć jak rodząca, spustoszę i pożrę wszystkich razem.…”

Pokaż pozostałe odsyłacze (5)

Iz 51,9 →
„Zbudź się, zbudź się, przyoblecz się w siłę, ramię Pana! Zbudź się jak za dawnych dni i jak za pokoleń minionych! Czyś to nie ty porąbało Egipt i zraniło smoka?”
Iz 57,15 →
„Tak bowiem mówi Wysoki i Wyniosły, który zamieszkuje wieczność, którego imię to Święty: Ja, który mieszkam na wysokościach, na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serce skruszonych.”
Pwt 26,15 →
„Spójrz ze swego świętego przybytku z nieba, i błogosław swemu ludowi Izraela oraz ziemi, którą nam dałeś, tak jak poprzysiągłeś naszym ojcom, ziemi mlekiem i miodem płynącej.”
Ps 11,4 →
„Pan jest w swym świętym przybytku, tron Pana jest w niebie, jego oczy patrzą, jego powieki badają synów ludzkich.”
Rz 9,20 →
„Człowieku! Kimże ty jesteś, że prowadzisz spór z Bogiem? Czy naczynie gliniane może powiedzieć do tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?”