Studiuj werset

Księga Rodzaju 21,6

„Wtedy Sara powiedziała: Bóg dał mi powód do śmiechu; ktokolwiek o tym usłyszy, będzie się śmiał ze mną."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Tedy rzekła Sara: Śmiech mi uczynił Bóg; ktokolwiek usłyszy, śmiać się będzie ze mną."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Zaś Sara powiedziała: Bóg nabawił mnie śmiechu; ktokolwiek to usłyszy mnie wyśmieje.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I rzekła Sara: śmiech mi uczynił Bóg: ktokolwiek usłyszy, pomoże mi śmiechu.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Tedy rzekła Sara, Rośmieszył mię Bog, a ktokolwiek vsłyszy, śmiać się też będzie ze mną.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: ¶ And Sarah said, God hath made me to laugh, so that all that hear will laugh with me.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Then Sarah said, “God has made me laugh, and everyone who hears of this will laugh with me.”
WEB · World English Bible, 2020: Sarah said, “God has made me laugh. Everyone who hears will laugh with me.”

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Dixitque Sara: Risum fecit mihi Deus: quicumque audierit, corridebit mihi.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַתֹּ֣אמֶר שָׂרָ֔ה צְחֹ֕ק עָ֥שָׂה לִ֖י אֱלֹהִ֑ים כָּל־הַשֹּׁמֵ֖עַ יִֽצְחַק־לִֽי׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: εἶπε δὲ Σάρρα· γέλωτά μοι ἐποίησε Κύριος· ὃς γὰρ ἂν ἀκούσῃ, συγχαρεῖταί μοι.

Porównaj cały rozdział Rdz 21 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (15)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 126,2 →
„Wtedy usta nasze napełniły się śmiechem, a nasz język radością; wtedy mówiono między narodami: Pan uczynił wielkie rzeczy dla nich.”
Iz 54,1 →
„Śpiewaj, niepłodna, która nie rodziłaś, śpiewaj głośno i krzycz, która nie zaznałaś bólów rodzenia. Więcej bowiem jest synów opuszczonej niż synów zamężnej, mówi Pan.”
Rdz 17,17 →
„Wtedy Abraham upadł na twarz i roześmiał się, i mówił w swoim sercu: Czy stuletniemu człowiekowi urodzi się syn? I czy Sara w wieku dziewięćdziesięciu lat urodzi?”
Łk 1,58 →
„A gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej swoje wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią.”
Ps 113,9 →
„On sprawia, że niepłodna staje się matką domu, cieszącą się dziećmi. Alleluja.”
Iz 49,21 →
„I powiesz w swoim sercu: Kto mi tych spłodził? Przecież byłam osierocona i samotna, wygnana i tułałam się. Kto więc tych wychował? Oto ja sama pozostałam, gdzie więc oni byli?”
Łk 1,14 →
„Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu będzie się radować z jego narodzin.”
Łk 1,46–55 →
„Wtedy Maria powiedziała: Wielbi moja dusza Pana; I rozradował się mój duch w Bogu, moim Zbawicielu; Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem wszystkie pokolenia będą mnie odtąd nazywać błogosławioną.…”

Pokaż pozostałe odsyłacze (7)

Ga 4,27–28 →
„Napisane jest bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodzisz, wykrzyknij i zawołaj, która nie znasz bólów porodowych, bo ta opuszczona ma więcej dzieci niż ta, która ma męża. My więc, bracia, jak Izaak jesteśmy dziećmi obietnicy.”
Rz 12,15 →
„Radujcie się z tymi, którzy się radują, a płaczcie z tymi, którzy płaczą.”
Rdz 18,12–15 →
„Sara roześmiała się więc w sobie, mówiąc: Teraz, gdy się zestarzałam i mój pan jest starcem, mam doznawać rozkoszy? Wtedy Pan powiedział do Abrahama: Dlaczego Sara roześmiała się, mówiąc: Czy naprawdę urodzę, gdy się zestarzałam? Czy jakakolwiek rzecz jest za trudna dla Pana?…”
J 16,21–22 →
„Kobieta, gdy rodzi, smuci się, bo nadeszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecko, już nie pamięta cierpienia z powodu radości, że człowiek przyszedł na świat. I wy teraz się smucicie, ale znowu was zobaczę i wasze serce będzie się radowało, a nikt nie odbierze wam waszej radości.”
Hbr 11,11 →
„Przez wiarę także sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia potomstwa i urodziła, gdyż za wiernego uznała tego, który obiecał.”
1Sm 1,26–2,10 →
„A ona powiedziała: Proszę, mój panie! Jak żyje twoja dusza, mój panie, to ja jestem tą kobietą, która stała tu przy tobie, modląc się do Pana. Prosiłam o to dziecko i Pan spełnił moją prośbę, którą zaniosłam do niego. Dlatego też oddaję je Panu. Na wszystkie dni jego życia zostaje oddane Panu.…”
Iz 49,15 →
„Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad płodem swego łona? A choćby też i one zapomniały, ja jednak o tobie nie zapomnę.”