Studiuj werset

Ewangelia Mateusza 25,14

„Królestwo niebieskie bowiem podobne jest do człowieka, który odjeżdżając, zwołał swoje sługi i powierzył im swoje dobra."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Albowiem jako człowiek precz odjeżdżający zwołał sług swoich i oddał im dobra swoje;"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (14)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Bowiem będzie podobnie, tak jakby człowiek, który odjeżdża z domu, zwołał swoje sługi i przekazał im swe majętności.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Albowiem jako człowiek precz odjeżdżając, wezwał sług swoich i dał im majętności swoje,
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Abowiem takie iest Krolestwo Boże, iako gdy kto w drogę iadąc, wezwał służebnikow swoich, y poruczył im maiętności swoie.
SŻ · Słowo Życia — Nowy Testament (Biblica, otwarty dostęp), 2016: Królestwo niebieskie jest jak człowiek, który odjeżdżając w daleką podróż zwołał swoich podwładnych i powierzył im na ten czas swój majątek.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Podobnie bowiem pewien człowiek odjeżdżając za granicę, przywołał swoje sługi i przekazał im swój dobytek;
BKJ · Biblia Króla Jakuba (Nowy Testament), 2025: Bowiem królestwo nieba podobne jest do człowieka podróżującego do dalekiego kraju, który zwołał swoje sługi, i przekazał im swoje dobra.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: ¶ For the kingdom of heaven is as a man travelling into a far country, who called his own servants, and delivered unto them his goods.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: For it is just like a man going on a journey, who called his servants and entrusted them with his possessions.
WEB · World English Bible, 2020: “For it is like a man going into another country, who called his own servants and entrusted his goods to them.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Sicut enim homo peregre proficiscens, vocavit servos suos, et tradidit illis bona sua.

Języki oryginału

TR · Textus Receptus, 1550/1894: Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους, καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ·
BYZ · Tekst bizantyjski (Robinson-Pierpont), 2005: Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ,
TISCH · Tischendorf, wyd. 8, 1869–1872: Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσεν τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ,
SBLGNT · SBL Greek New Testament, 2010: Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσεν τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ,

Porównaj cały rozdział Mt 25 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (12)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Mk 13,34 →
„Syn Człowieczy bowiem jest jak człowiek, który wyjeżdżając, zostawił swój dom, dał władzę swoim sługom i każdemu jego pracę, a odźwiernemu nakazał czuwać.”
Rz 12,6–8 →
„Mamy więc różne dary według łaski, która nam jest dana: jeśli ktoś ma dar prorokowania, niech go używa stosownie do miary wiary; Jeśli usługiwania, niech usługuje; jeśli ktoś naucza, niech trwa w nauczaniu; Jeśli ktoś napomina, to w napominaniu; jeśli ktoś rozdaje, to w szczerości; jeśli ktoś jest…”
1P 4,9–11 →
„Bądźcie dla siebie gościnni bez szemrania. Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej usługujcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał. Jeśli ktoś przemawia, niech mówi jak wyroki Boga, jeśli ktoś usługuje, niech to czyni z mocy, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg…”
Łk 19,12–27 →
„Mówił więc: Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby objąć królestwo, a potem wrócić. A przywoławszy dziesięciu swoich sług, dał im dziesięć grzywien i powiedział do nich: Obracajcie nimi, aż wrócę.…”
1Kor 4,1–2 →
„Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga. A od szafarzy wymaga się, aby każdy z nich okazał się wierny.”
Ef 4,11 →
„I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami;”
1Kor 12,4 →
„A różne są dary, lecz ten sam Duch.”
1Kor 12,7–29 →
„A każdemu jest dany przejaw Ducha dla wspólnego pożytku. Jednemu bowiem przez Ducha jest dana mowa mądrości, drugiemu mowa wiedzy przez tego samego Ducha; Innemu wiara w tym samym Duchu, innemu dar uzdrawiania w tym samym Duchu;…”

Pokaż pozostałe odsyłacze (4)

Mt 21,33 →
„Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Ogrodził ją płotem, wykopał w niej prasę, zbudował wieżę i wydzierżawił ją rolnikom, i wyjechał.”
Łk 16,1–12 →
„Mówił też do swoich uczniów: Pewien bogaty człowiek miał szafarza, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego dobra. Zawołał go i powiedział: Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządzania, bo już więcej nie będziesz mógł zarządzać.…”
1Kor 3,5 →
„Kim bowiem jest Paweł? Kim Apollos? Tylko sługami, przez których uwierzyliście, a to tak, jak każdemu dał Pan.”
Łk 20,9 →
„I zaczął mówić do ludzi taką przypowieść: Pewien człowiek założył winnicę, wydzierżawił ją rolnikom i wyjechał na dłuższy czas.”