Studiuj werset

Księga Jonasza 2,7

„Gdy moja dusza we mnie omdlewała, wspomniałem na Pana, a moja modlitwa przyszła do ciebie, do twej świętej świątyni."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Zstąpiłem aż do spodku gór, ziemia się zaworami swemi zawarła nademną na wieki; tyś jednak wywiódł z dołu żywot mój, o Panie, Boże mój!"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Kiedy zwątpiła we mnie ma dusza, wspomniałem na WIEKUISTEGO, a ma modlitwa doszła do Ciebie, do Twojego świętego Przybytku.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Gdy była ściśniona we mnie dusza moja, wspominałem na Pana, aby przyszła do ciebie modlitwa moja, do kościoła twego świętego.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Gdy vstawała we mnie dusza moia, wspomniałem na Pana, a weszła aż do ciebie modlitwa moia, do kościoła świętego twego.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Zstąpiłem do posad gór, zasuwy ziemi na zawsze się za mną zamknęły. Lecz Ty wydobyłeś z otchłani moje życie, JHWH, Boże mój.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: When my soul fainted within me I remembered the LORD: and my prayer came in unto thee, into thine holy temple.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: As my life was fading away, I remembered the LORD. My prayer went up to You, to Your holy temple.
WEB · World English Bible, 2020: “When my soul fainted within me, I remembered the LORD. My prayer came in to you, into your holy temple.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Cum angustiaretur in me anima mea, Domini recordatus sum: ut veniat ad te oratio mea, ad templum sanctum tuum.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: בְּהִתְעַטֵּ֤ף עָלַי֙ נַפְשִׁ֔י אֶת־יְהוָ֖ה זָכָ֑רְתִּי וַתָּב֤וֹא אֵלֶ֙יךָ֙ תְּפִלָּתִ֔י אֶל־הֵיכַ֖ל קָדְשֶֽׁךָ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἐν τῷ ἐκλείπειν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ψυχήν μου τοῦ Κυρίου ἐμνήσθην, καὶ ἔλθοι πρὸς σὲ ἡ προσευχή μου εἰς ναὸν τὸ ἅγιόν σου.

Porównaj cały rozdział Jon 2 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (12)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 18,6 →
„W moim utrapieniu wzywałem Pana i wołałem do mego Boga. Ze swojej świątyni usłyszał mój głos, a moje wołanie dotarło przed jego oblicze, do jego uszu.”
2Krn 30,27 →
„Potem powstali kapłani i Lewici i błogosławili ludowi. A ich głos został wysłuchany i ich modlitwa dotarła do świętego przybytku Pana, do nieba.”
1Sm 30,6 →
„I Dawid znalazł się w wielkim utrapieniu, bo lud chciał go ukamienować. Dusza całego ludu bowiem była rozgoryczona z powodu swoich synów i córek. Dawid zaś wzmocnił się w Panu, swym Bogu.”
Ps 11,4 →
„Pan jest w swym świętym przybytku, tron Pana jest w niebie, jego oczy patrzą, jego powieki badają synów ludzkich.”
Ps 143,5 →
„Wspominam dawne dni, rozmyślam o wszystkich twoich dziełach i rozważam czyny twoich rąk.”
Ps 20,7 →
„Jedni pokładają ufność w rydwanach, inni w koniach, lecz my będziemy wspominać imię Pana, naszego Boga.”
Ps 27,13 →
„Zniechęciłbym się, gdybym nie wierzył, że będę oglądał dobroć Pana w ziemi żyjących.”
Ps 77,10–11 →
„I powiedziałem: To jest moja niemoc; jednak będę wspominał lata prawicy Najwyższego. Będę wspominał dzieła Pana, będę wspominał twoje dawne cuda.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (4)

Lm 3,21–26 →
„Biorę to sobie do serca, dlatego mam nadzieję. To wielkie miłosierdzie Pana, że nie zginęliśmy, gdyż nie ustaje jego litość. Każdego poranka się odnawia, wielka jest twoja wierność.…”
Ps 42,11 →
„Czemu się smucisz, moja duszo, i czemu się we mnie trwożysz? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę go wysławiał, gdyż on jest zbawieniem mego oblicza i moim Bogiem.”
Ps 65,4 →
„Błogosławiony, kogo ty wybierasz i przyjmujesz, aby mieszkał w twoich przedsionkach; będziemy nasyceni dobrami twego domu, twej świętej świątyni.”
2Kor 1,9–10 →
„Więcej, sami w sobie mieliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie ufali samym sobie, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych. On to wyrwał nas z tak wielkiej śmierci i jeszcze wyrywa. W nim też mamy nadzieję, że nadal będzie wyrywać;”