Studiuj werset

Księga Izajasza 52,14

„Jak wielu przeraziło się z jego powodu, że zeszpecono jego wygląd bardziej niż innych ludzi, a jego postać – bardziej niż synów ludzkich;"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Jako wiele ich zdumieją się nad nim, że przemierzła jest nad innych ludzi osoba jego, a kształt jego nad synów ludzkich:"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Jak twym widokiem przerażało się wielu i bardziej niż kogokolwiek był zeszpecony jego wygląd oraz zniszczona jego postać bardziej niż synów ludzkich
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Jako się zdumieli nad tobą mnodzy, tak niepoczesna będzie między ludźmi osoba jego, a postawa jego między synmi człowieczymi.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Iako ich wiele zadziwuią się iemu, tak nad ine ludzi skaźi się oblicze iego, a stanie się oszpecony nad ine syny ludzkie.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: As many were astonied at thee; his visage was so marred more than any man, and his form more than the sons of men:
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Just as many were appalled at Him — His appearance was disfigured beyond that of any man, and His form was marred beyond human likeness—
WEB · World English Bible, 2020: Just as many were astonished at you— his appearance was marred more than any man, and his form more than the sons of men—

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Sicut obstupuerunt super te multi, sic inglorius erit inter viros aspectus ejus, et forma ejus inter filios hominum.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: כַּאֲשֶׁ֨ר שָׁמְמ֤וּ עָלֶ֙יךָ֙ רַבִּ֔ים כֵּן־מִשְׁחַ֥ת מֵאִ֖ישׁ מַרְאֵ֑הוּ וְתֹאֲר֖וֹ מִבְּנֵ֥י אָדָֽם׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ὃν τρόπον ἐκστήσονται ἐπὶ σὲ πολλοὶ οὕτως ἀδοξήσει ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων τὸ εἶδός σου καὶ ἡ δόξα σου ἀπὸ υἱῶν ἀνθρώπων

Porównaj cały rozdział Iz 52 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (19)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Iz 50,6 →
„Podałem moje plecy bijącym, a moje policzki rwącym mi brodę. Nie zakrywałem mojej twarzy przed zniewagami i pluciem.”
Mt 26,67 →
„Wówczas zaczęli pluć mu w twarz i bili go pięściami, a inni go policzkowali;”
Iz 53,2–5 →
„Wyrósł bowiem przed nim jak latorośl i jak korzeń z suchej ziemi. Nie miał kształtu ani urody; i gdy widzieliśmy go, nie było wyglądu, który by się nam podobał. Wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści i doświadczony cierpieniem.…”
Ps 22,6–7 →
„Ja zaś jestem robakiem, a nie człowiekiem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą ludu. Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc:”
Ps 22,17 →
„Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni patrzą na mnie, przypatrują się.”
Mt 27,14 →
„Lecz mu nie odpowiedział na żadne słowo, tak że namiestnik bardzo się dziwił.”
Ps 22,15 →
„Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia; położyłeś mnie w prochu śmierci.”
Ps 71,7 →
„Dla wielu jestem jakby cudem, lecz ty jesteś moim potężnym schronieniem.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (11)

Ps 102,3–5 →
„Moje dni bowiem nikną jak dym, a moje kości są rozpalone jak ognisko. Moje serce jest porażone i usycha jak trawa, tak że zapomniałem jeść chleb. Od głosu mego wołania moje kości przylgnęły mi do ciała.”
Mt 27,29–30 →
„Upletli koronę z cierni i włożyli mu na głowę, a w prawą rękę dali trzcinę. I padając przed nim na kolana, naśmiewali się z niego, mówiąc: Witaj, królu Żydów! A plując na niego, brali tę trzcinę i bili go po głowie.”
Łk 22,64 →
„A zasłoniwszy mu oczy, bili go po twarzy i mówili: Prorokuj, kto cię uderzył.”
Mt 7,28 →
„A gdy Jezus dokończył tych słów, ludzie zdumiewali się jego nauką.”
Mt 22,22–23 →
„A gdy to usłyszeli, zdziwili się, zostawili go i odeszli. Tego dnia przyszli do niego saduceusze, którzy mówią, że nie ma zmartwychwstania, i pytali go:”
Łk 4,36 →
„A wszystkich ogarnęło zdumienie i rozmawiali między sobą: Cóż to za słowo? Bo z władzą i mocą rozkazuje duchom nieczystym, a one wychodzą.”
Łk 5,26 →
„Wtedy wszyscy się zdumieli, chwalili Boga i pełni lęku mówili: Widzieliśmy dziś dziwne rzeczy.”
Mk 5,42 →
„I natychmiast dziewczynka wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I ogarnęło ich wielkie zdumienie.”
Mk 6,51 →
„I wszedł do nich do łodzi, i uciszył się wiatr. A oni się bardzo zdumiewali i dziwili.”
Mk 7,37 →
„I niezmiernie się zdumiewali, mówiąc: Dobrze wszystko uczynił. Sprawia, że głusi słyszą i niemi mówią.”
Łk 2,47 →
„I wszyscy, którzy go słuchali, zdumiewali się jego rozumem i odpowiedziami.”