Księga Hioba 23

Wtedy Hiob odpowiedział:

A odpowiadając Ijob rzekł:

Również dziś moja skarga jest gorzka, choć moje nieszczęście jest cięższe niż moje jęki.

Czemuż jeszcze uporem zowiecie narzekanie moje, choć bieda moja cięższa jest niż wzdychanie moje?

O gdybym wiedział, gdzie mógłbym go znaleźć, udałbym się aż do jego tronu.

Obym wiedział, gdziebym go mógł znaleść, szedłbym aż do stolicy jego.

Przedstawiłbym mu swoją sprawę, a moje usta napełniłbym dowodami;

Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.

Poznałbym słowa jego odpowiedzi i zrozumiałbym, co chce mi powiedzieć.

Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.

Czy w swojej wielkiej mocy będzie się spierał ze mną? Nie, raczej sam doda mi siły.

Izaż się w wielkości siły swojej będzie spierał ze mną? Nie; i owszem sam mi doda siły.

Tam człowiek prawy rozprawiałby z nim, a ja na zawsze byłbym wolny od mojego sędziego.

Tamby się człowiek szczery rozprawił z nim, i byłbym wolnym wiecznie od sędziego mego.

Ale oto idę prosto, a jego nie ma; cofam się, a nie dostrzegam go.

Ale oto, pójdęli wprost, niemasz go; a jeźli nazad, nie dojdę go.

Idę w lewo, gdzie on działa, a nie oglądam go; idę na prawo, a nie widzę go.

Pójdęli w lewo, choćby zatrudniony był, nie oglądam go; ukryłliby się w prawo, nie ujrzę go,

Gdyż on zna drogę, którą kroczę; kiedy mnie doświadczy, wyjdę jak złoto.

Gdyż on zna drogę moję; a będzieli mię doświadczał, jako złoto wynijdę.

Moja noga trzymała się jego śladu, przestrzegałem jego drogi i nie zbaczałem z niej.

Śladu jego trzymała się noga moja; drogim jego przestrzegał, a nie zstępowałem z niej.

Od przykazania jego ust nie odchodziłem; ceniłem słowa jego ust bardziej niż mój własny pokarm.

Od przykazania ust jego nie odchylałem się; owszem, postanowiłem u siebie zachować słowa ust jego.

Lecz on jest niezmienny, któż go odwróci? Czego bowiem jego dusza zapragnie, to uczyni;

Jeźli on przy swem stanie, któż go odwróci? bo co dusza jego żąda, to uczyni:

Bo on wykona, co postanowił o mnie; u niego jest wiele takich przykładów.

Bo on wykona, co postanowił o mnie, a takowych przykładów dosyć jest u niego.

Dlatego drżę przed jego obliczem; gdy to rozważam, lękam się go.

Przetoż od oblicza jego strwożyłem się, a uważając to, lękam się go.

Bóg osłabił moje serce, Wszechmocny mnie zatrwożył.

Bóg zemdlił serce moje, a Wszechmocny zatrwożył mną.

O mało bowiem nie zginąłem od ciemności, nie zakrył mroku przed moim obliczem.

Tak, żem mało nie zginął od ciemności; bo przed oblicznością moją nie zakrył zamroczenia.