Studiuj werset

Księga Rodzaju 29,17

„Lea miała czułe oczy, Rachela zaś była piękna i miła dla oka."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Ale Lija była chorych oczu, a Rachel zaś pięknego oblicza, i wdzięczna na wejrzeniu."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Lecz oczy Lei były słabe; zaś Rachela była ładnej postawy i piękna na spojrzenie.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Ale Lia była ciekących oczu: Rachel oblicza pięknego, i wejrzenia wdzięcznego.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Ale Lya była oczu chorych, a Rachel zaś była piękna, a wdzięczney vrody.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Leah was tender eyed; but Rachel was beautiful and well favoured.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Leah had weak eyes, but Rachel was shapely and beautiful.
WEB · World English Bible, 2020: Leah’s eyes were weak, but Rachel was beautiful in form and attractive.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Sed Lia lippis erat oculis: Rachel decora facie, et venusto aspectu.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וְעֵינֵ֥י לֵאָ֖ה רַכּ֑וֹת וְרָחֵל֙ הָֽיְתָ֔ה יְפַת־תֹּ֖אַר וִיפַ֥ת מַרְאֶֽה׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ Λείας ἀσθενεῖς, Ραχὴλ δὲ ἦν καλὴ τῷ εἴδει καὶ ὡραία τῇ ὄψει σφόδρα.

Porównaj cały rozdział Rdz 29 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (15)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Rdz 12,11 →
„A gdy zbliżał się do Egiptu, powiedział do swej żony Saraj: Oto wiem, że jesteś piękną kobietą.”
Rdz 24,16 →
„Była ona bardzo piękną dziewczyną, dziewicą, z którą nie obcował żaden mężczyzna. Zeszła do studni, napełniła swój dzban i wracała.”
Rdz 29,6–12 →
„Potem zapytał: Czy dobrze się miewa? A oni odpowiedzieli: Dobrze. Oto właśnie jego córka Rachela nadchodzi ze stadem. Wtedy powiedział: Oto jeszcze jest jasny dzień i nie czas zganiać stada. Napójcie owce i idźcie, popaście je.…”
Rdz 29,18 →
„Jakub kochał Rachelę i powiedział: Będę ci służył siedem lat za twoją młodszą córkę Rachelę.”
Rdz 30,1–2 →
„Gdy Rachela widziała, że nie rodzi dzieci Jakubowi, zazdrościła swej siostrze i powiedziała do Jakuba: Daj mi dzieci, bo inaczej umrę. Jakub rozgniewał się na Rachelę i powiedział: Czy ja jestem Bogiem, który odmówił ci owocu twego łona?”
Rdz 30,22 →
„Bóg wspomniał też na Rachelę i wysłuchał ją Bóg, i otworzył jej łono.”
Rdz 35,19–20 →
„Tak to umarła Rachela i została pogrzebana na drodze do Efraty, czyli Betlejem. I Jakub postawił pomnik na jej grobie. To jest pomnik grobu Racheli aż do dziś.”
Rdz 35,24 →
„Synowie Racheli: Józef i Beniamin.”

Pokaż pozostałe odsyłacze (7)

Rdz 39,6 →
„Dlatego oddał wszystko, co miał, w ręce Józefa i o niczym u siebie nie wiedział, tylko o chlebie, który spożywał. A Józef był przystojny i miły dla oka.”
Rdz 46,19–22 →
„Synowie Racheli, żony Jakuba: Józef i Beniamin. Józefowi zaś urodzili się w ziemi Egiptu Manasses i Efraim, których urodziła Asenat, córka Poti-Fery, kapłana z On. Synowie Beniamina: Bela, Beker, Aszbel, Gera, Naaman, Echi, Rosz, Muppim, Chuppim i Ard.…”
Rdz 48,7 →
„A gdy wracałem z Paddan, umarła mi Rachela w ziemi Kanaan, w drodze, gdy byłem jeszcze w niewielkiej odległości od Efraty, i pogrzebałem ją tam przy drodze do Efraty, czyli Betlejem.”
1Sm 10,2 →
„Gdy dziś odejdziesz ode mnie, spotkasz dwóch mężczyzn przy grobie Racheli, na granicy Beniamina w Celcach, którzy ci powiedzą: Znalazły się oślice, których poszedłeś szukać, a twój ojciec zaniechał troski o oślice i martwi się o was, mówiąc: Cóż mam uczynić dla swego syna?”
Prz 31,30 →
„Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi Pana, jest godna pochwały.”
Jr 31,15 →
„Tak mówi Pan: W Rama słychać głos, lament i gorzki płacz: Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć po stracie swoich synów, bo ich już nie ma.”
Mt 2,18 →
„Słychać głos w Rama, lament, płacz i wielkie zawodzenie. Rachel opłakuje swoje dzieci i nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma.”