Studiuj werset

Księga Psalmów 141,8

„Ale podnoszę swoje oczy do ciebie, Boże, Panie; tobie ufam, nie porzucaj mojej duszy."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Ale do ciebie, Panie, Panie! podnoszę oczy moje; w tobie ufam, nie odpychaj duszy mojej."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Dlatego do Ciebie, Panie, WIEKUISTY, wznoszą się moje oczy, Tobie ufam nie obnażaj mej duszy.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Bo ku tobie, Panie, Panie! oczy moje: w tobiem nadzieję miał, nie odejmuj duszy mojéj!
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Abowiem Panie ku tobie podnoszę oczy moie, w tobie vfam nie odeymuy że mi zdrowia.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Jednakże do Ciebie wznoszę moje oczy, JHWH, mój PANIE; Tobie ufam, nie zostawiaj mojej duszy.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: But mine eyes are unto thee, O GOD the Lord: in thee is my trust; leave not my soul destitute.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: But my eyes are fixed on You, O GOD the Lord. In You I seek refuge; do not leave my soul defenseless.
WEB · World English Bible, 2020: For my eyes are on you, LORD, the Lord. I take refuge in you. Don’t leave my soul destitute.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Quia ad te, Domine, Domine, oculi mei; in te speravi, non auferas animam meam.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: כִּ֤י אֵלֶ֨יךָ ׀ יְהֹוִ֣ה אֲדֹנָ֣י עֵינָ֑י בְּכָ֥ה חָ֝סִ֗יתִי אַל־תְּעַ֥ר נַפְשִֽׁי׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ὅτι πρὸς σέ, Κύριε, Κύριε, οἱ ὀφθαλμοί μου· ἐπὶ σοὶ ἤλπισα, μὴ ἀντανέλῃς τὴν ψυχήν μου.

Porównaj cały rozdział Ps 141 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (8)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 123,1–2 →
„Do ciebie podnoszę moje oczy, który mieszkasz w niebie. Oto jak oczy sług są zwrócone na ręce ich panów i jak oczy służącej na ręce jej pani, tak nasze oczy na Pana, Boga naszego, aż się zmiłuje nad nami.”
2Krn 20,12 →
„O nasz Boże, czy nie osądzisz ich? Nie mamy bowiem żadnej mocy przeciw tak wielkiemu mnóstwu, które przyszło na nas, i nie wiemy, co mamy czynić, ale zwracamy nasze oczy ku tobie.”
Iz 41,17 →
„Gdy ubodzy i nędzarze szukają wody, a jej nie ma, a ich język usycha z pragnienia, ja, Pan, wysłucham ich, ja, Bóg Izraela, nie opuszczę ich.”
Ps 102,17 →
„Przychyli się do modlitwy opuszczonych i nie pogardzi ich modlitwą.”
Ps 25,15–17 →
„Moje oczy nieustannie patrzą na Pana, bo on wyrwie z sidła moje nogi. Zwróć się ku mnie i zmiłuj się nade mną, bo jestem nędzny i opuszczony. Utrapienia mego serca rozmnożyły się, wyzwól mnie z moich udręczeń.”
Ps 2,12 →
„Pocałujcie Syna, by się nie rozgniewał i abyście nie zginęli w drodze, gdyby jego gniew choć trochę się zapalił. Błogosławieni wszyscy, którzy mu ufają.”
J 14,18 →
„Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.”
Ps 143,3–4 →
„Nieprzyjaciel bowiem prześladuje moją duszę, powalił na ziemię moje życie; sprawił, że muszę mieszkać w ciemności jak dawno umarły. I mój duch jest zdruzgotany we mnie, serce we mnie niszczeje.”