Studiuj werset

Ewangelia Łukasza 18,4

„On przez długi czas nie chciał, lecz potem powiedział sobie: Chociaż Boga się nie boję i z człowiekiem się nie liczę;"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Lecz on długo nie chciał. Ale potem rzekł sam w sobie: Aczci się Boga nie boję i człowieka się nie wstydzę,"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (14)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Lecz nie chciał przez pewien czas, zaś potem powiedział w sobie: Chociaż i Boga się nie boję, ani człowieka nie szanuję;
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: A nie chciał przez długi czas. A potem rzekł w sobie: Aczci się Boga nie boję i człowieka się nie wstydam,
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Lecz on niechciał przez niemały czas, Potym mowił sam v siebie, Aczci się Boga nie boię, ani się żadnego wstydzę.
SŻ · Słowo Życia — Nowy Testament (Biblica, otwarty dostęp), 2016: Sędzia przez pewien czas nie chciał tego uczynić. W końcu jednak pomyślał sobie: „Chociaż nie przejmuję się Bogiem i nie obchodzą mnie ludzie,
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: I przez pewien czas nie chciał. Ale potem powiedział do siebie: Chociaż się nie boję Boga i nie szanuję człowieka,
BKJ · Biblia Króla Jakuba (Nowy Testament), 2025: A on nie chciał przez jakiś czas: lecz potem powiedział w sobie, Chociaż nie boję się Boga, ani nie szanuję człowieka;

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And he would not for a while: but afterward he said within himself, Though I fear not God, nor regard man;
BSB · Berean Standard Bible, 2023: For a while he refused, but later he said to himself, ‘Though I neither fear God nor respect men,
WEB · World English Bible, 2020: He wouldn’t for a while; but afterward he said to himself, ‘Though I neither fear God nor respect man,

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Et nolebat per multum tempus. Post hæc autem dixit intra se: Etsi Deum non timeo, nec hominem revereor:

Języki oryginału

TR · Textus Receptus, 1550/1894: Καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐπὶ χρόνον· μετὰ δὲ ταῦτα εἶπεν ἐν ἑαυτῷ, Εἰ καὶ τὸν Θεὸν οὐ φοβοῦμαι, καὶ ἄνθρωπον οὐκ ἐντρέπομαι·
BYZ · Tekst bizantyjski (Robinson-Pierpont), 2005: καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐπὶ χρόνον· μετὰ δὲ ταῦτα εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· εἰ καὶ τὸν Θεὸν οὐ φοβοῦμαι καὶ ἄνθρωπον οὐκ ἐντρέπομαι,
TISCH · Tischendorf, wyd. 8, 1869–1872: καὶ οὐκ ἤθελεν ἐπὶ χρόνον· μετὰ δὲ ταῦτα εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· εἰ καὶ τὸν θεὸν οὐ φοβοῦμαι οὐδὲ ἄνθρωπον ἐντρέπομαι,
SBLGNT · SBL Greek New Testament, 2010: καὶ οὐκ ἤθελεν ἐπὶ χρόνον, μετὰ ταῦτα δὲ εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· Εἰ καὶ τὸν θεὸν οὐ φοβοῦμαι οὐδὲ ἄνθρωπον ἐντρέπομαι,

Porównaj cały rozdział Łk 18 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (3)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Hbr 4,12–13 →
„Słowo Boże bowiem jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne rozsądzić myśli i zamiary serca.…”
Łk 12,17 →
„I rozważał w sobie: Cóż mam zrobić, skoro nie mam gdzie zgromadzić moich plonów?”
Łk 16,3 →
„Wtedy szafarz powiedział sobie: Co ja zrobię, skoro mój pan pozbawia mnie zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę.”