Studiuj werset

Księga Kaznodziei 7,2

„Lepiej iść do domu żałoby niż do domu wesela, gdyż w tamtym widzimy koniec każdego człowieka, a człowiek żyjący weźmie to sobie do serca."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Lepiej iść do domu żałoby, niż iść do domu biesiady, przeto, iż tam widzimy koniec każdego człowieka, a żyjący składa to do serca swego."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Lepiej pójść do domu żałoby, niż pójść do domu uczty; gdyż tam widać koniec wszystkich ludzi, zatem żywy bierze to sobie do serca.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Lepiéj iść do domu żałobnego, niźli do domu godownego; bo w onym przypomina się koniec wszystkich ludzi, a człowiek żywiący rozmyśla, co napotem będzie.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Lepszać iest sława niźli maść nalepsza, a dzień śmierci lepszy iest niż dzień narodzenia.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Lepiej iść do domu żałoby niż iść do domu biesiady, gdyż taki jest kres każdego człowieka, a żyjący niech weźmie to sobie do serca.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: ¶ It is better to go to the house of mourning, than to go to the house of feasting: for that is the end of all men; and the living will lay it to his heart.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: It is better to enter a house of mourning than a house of feasting, since death is the end of every man, and the living should take this to heart.
WEB · World English Bible, 2020: It is better to go to the house of mourning than to go to the house of feasting; for that is the end of all men, and the living should take this to heart.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Melius est ire ad domum luctus quam ad domum convivii; in illa enim finis cunctorum admonetur hominum, et vivens cogitat quid futurum sit.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: ט֞וֹב לָלֶ֣כֶת אֶל־בֵּֽית־אֵ֗בֶל מִלֶּ֙כֶת֙ אֶל־בֵּ֣ית מִשְׁתֶּ֔ה בַּאֲשֶׁ֕ר ה֖וּא ס֣וֹף כָּל־הָאָדָ֑ם וְהַחַ֖י יִתֵּ֥ן אֶל־לִבּֽוֹ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἀγαθὸν πορευθῆναι εἰς οἶκον πένθους ἢ ὅτι πορευθῆναι εἰς οἶκον πότου, καθότι τοῦτο τέλος παντὸς ἀνθρώπου, καὶ ὁ ζῶν δώσει ἀγαθὸν εἰς καρδίαν αὐτοῦ.

Porównaj cały rozdział Koh 7 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (7)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 90,12 →
„Naucz nas liczyć nasze dni, abyśmy przywiedli serce do mądrości.”
Pwt 32,29 →
„Oby byli mądrzy, zrozumieliby to i zważaliby na swój koniec.”
Hbr 9,27 →
„A jak jest postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd;”
Pwt 32,46 →
„Powiedział do nich: Weźcie sobie do serca wszystkie te słowa, które wam dzisiaj oświadczam, byście przykazywali je waszym dzieciom, by pilnowały wypełnienia wszystkich słów tego prawa;”
Ag 1,5 →
„Teraz więc tak mówi Pan zastępów: Zastanówcie się nad swoimi drogami.”
Flp 3,19 →
„Ich końcem jest zatracenie, ich Bogiem jest brzuch, a ich chwała jest w hańbie; myślą oni o tym, co ziemskie.”
1P 4,3–4 →
„Wystarczy nam bowiem, że w minionym okresie życia spełnialiśmy zachcianki pogan, żyjąc w rozpuście, pożądliwościach, pijaństwie, biesiadach, pijatykach i niegodziwym bałwochwalstwie. Dlatego dziwią się, że nie nurzacie się z nimi w tym samym zalewie rozpusty, i źle o was mówią.”