Księga Rodzaju 11

Na całej ziemi był jeden język i jedna mowa.

A była wszystka ziemia jednego języka, i jednej mowy.

A gdy wędrowali od wschodu, znaleźli równinę w ziemi Szinear i tam mieszkali.

I stało się, gdy wyszli od wschodu słońca, znaleźli równinę w ziemi Senaar, i mieszkali tam.

I mówili jeden do drugiego: Chodźcie, zróbmy cegły i wypalmy je w ogniu; i mieli cegłę zamiast kamienia, a smołę zamiast zaprawy.

I rzekł jeden do drugiego: Nuże naczyńmy cegły i wypalmy ją ogniem: i mieli cegłę miasto kamienia, a glinę iłowatą mieli miasto wapna.

Potem powiedzieli: Chodźcie, zbudujmy sobie miasto i wieżę, której szczyt sięgałby do nieba, i uczyńmy sobie imię, abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi.

Potem rzekli: Nużeż, zbudujmy sobie miasto i wieżą, której by wierzch dosięgał do nieba, a uczyńmy sobie imię; byśmy się snać nie rozproszyli po obliczu wszystkiej ziemi.

A Pan zstąpił, aby zobaczyć miasto i wieżę, które synowie ludzcy budowali.

Tedy Pan zstąpił, aby oglądał miasto ono, i wieżą, którą budowali synowie ludzcy.

I Pan powiedział: Oto lud jest jeden i wszyscy mają jeden język, a jest to dopiero początek ich dzieła. Teraz nic nie powstrzyma ich od wykonania tego, co zamierzają uczynić.

I rzekł Pan: Oto lud jeden, i język jeden tych wszystkich; a toć jest zaczęcie dzieła ich, a teraz nie zabroni im nikt wszystkiego, co zamyślili uczynić.

Zstąpmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie zrozumiał języka drugiego.

Przetoż zstąpmy, a pomieszajmy tam język ich, aby jeden drugiego języka nie zrozumiał.

I tak Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi; i przestali budować miasto.

A tak rozproszył je Pan stamtąd po obliczu wszystkiej ziemi; i przestali budować miasta onego.

Dlatego nazwano je Babel, bo tam Pan pomieszał język całej ziemi. I stamtąd Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi.

Przetoż nazwał imię jego Babel; iż tam pomieszał Pan język wszystkiej ziemi; i stamtąd rozproszył je Pan po obliczu wszystkiej ziemi.

To są dzieje rodu Sema: Gdy Sem miał sto lat, spłodził Arpachszada, dwa lata po potopie.

Teć są rodzaje Semowe: Sem gdy miał sto lat, spłodził Arfachsada we dwa lata po potopie.

Po spłodzeniu Arpachszada Sem żył pięćset lat i spłodził synów i córki.

I żył Sem po spłodzeniu Arfachsada pięć set lat, i spłodził syny i córki.

Arpachszad żył trzydzieści pięć lat i spłodził Szelacha.

Arfachsad też żył trzydzieści i pięć lat, i spłodził Selecha.

Po spłodzeniu Szelacha Arpachszad żył czterysta trzy lata i spłodził synów i córki.

I żył Arfachsad po spłodzeniu Selecha cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.

Szelach żył trzydzieści lat i spłodził Ebera.

Selech zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Hebera.

Po spłodzeniu Ebera Szelach żył czterysta trzy lata i spłodził synów i córki.

I żył Selech po spłodzeniu Hebera cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki.

Eber żył trzydzieści cztery lata i spłodził Pelega.

I żył Heber trzydzieści lat i cztery, i spłodził Pelega.

Po spłodzeniu Pelega Eber żył czterysta trzydzieści lat i spłodził synów i córki.

Żył też Heber po spłodzeniu Pelega, cztery sta lat, i trzydzieści lat, i spłodził syny i córki.

Peleg żył trzydzieści lat i spłodził Reu.

Żył też Peleg trzydzieści lat, i spłodził Rehu.

Po spłodzeniu Reu Peleg żył dwieście dziewięć lat i spłodził synów i córki.

I żył Peleg po spłodzeniu Rehu dwieście lat, i dziewięć lat, i spłodził syny i córki.

Reu żył trzydzieści dwa lata i spłodził Seruga.

Także Rehu żył trzydzieści lat, i dwa, i spłodził Saruga.

Po spłodzeniu Seruga Reu żył dwieście siedem lat i spłodził synów i córki.

I żył Rehu po spłodzeniu Saruga dwieście lat, i siedem lat, i spłodził syny i córki.

Serug żył trzydzieści lat i spłodził Nachora.

Sarug zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Nachora.

Po spłodzeniu Nachora Serug żył dwieście lat i spłodził synów i córki.

I żył Sarug po spłodzeniu Nachora dwieście lat, i spłodził syny i córki.

Nachor żył dwadzieścia dziewięć lat i spłodził Teracha.

Także Nachor żył dwadzieścia i dziewięć lat, i spłodził Tarego.

Po spłodzeniu Teracha Nachor żył sto dziewiętnaście lat i spłodził synów i córki.

I żył Nachor po spłodzeniu Tarego sto lat i dziewiętnaście lat, i spłodził syny i córki.

Terach żył siedemdziesiąt lat i spłodził Abrama, Nachora i Harana.

I żył Tare siedemdziesiąt lat, i spłodził Abrama, Nachora i Harana.

A to są rody Teracha: Terach spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota.

A teć są rodzaje Tarego: Tare spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota.

I Haran umarł za życia swego ojca Teracha w ziemi swego urodzenia, w Ur chaldejskim.

I umarł Haran przed obliczem Tarego ojca swego, w ziemi narodzenia swego, w Ur Chaldejskiem.

I Abram, i Nachor pojęli sobie żony: imię żony Abrama było Saraj, a imię żony Nachora – Milka. Była ona córką Harana, ojca Milki i Jeski.

I pojęli Abram i Nachor sobie żony: imię żony Abramowej było Saraj, a imię żony Nachorowej Melcha, córka Harana, ojca Melchy, i ojca Jeschy.

A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.

A była Saraj niepłodna, i nie miała dziatek.

I Terach wziął swego syna Abrama i swego wnuka Lota, syna Harana, i swoją synową Saraj, żonę swego syna Abrama; i wyruszyli razem z Ur chaldejskiego, aby udać się do ziemi Kanaan. Gdy przybyli do Charanu, zamieszkali tam.

Wziął tedy Tare Abrama syna swego, i Lota syna Haranowego, wnuka swego, i Saraj niewiastę swoję, żonę Abrama syna swego; i wyszli społu z Ur Chaldejskiego, aby szli do ziemi Chananejskiej; a przyszli aż do Haranu, i mieszkali tam.

I dni Teracha było dwieście pięć lat, i umarł w Charanie.

I było dni Tarego dwieście lat, i pięć lat; i umarł Tare w Haranie.