mowa

Duch Pana mówił przeze mnie, a jego słowo jest na moim języku.

Jeśli będziemy rozmawiać z tobą, nie będzie ci przykro? Ale któż może się od mówienia powstrzymać?

Twoje słowa podnosiły upadającego, a omdlałe kolana wzmacniałeś.

Czy zamierzacie ganić moje słowa i mowę zrozpaczonego, jakby były wiatrem?

Czy oni nie pouczą cię i nie powiedzą ci, i czy z ich serc nie wypłyną słowa?

Czy ucho nie bada mowy, a podniebienie nie smakuje pokarmu?

Słuchajcie uważnie mojej mowy, niech wasze uszy przyjmą moją wypowiedź.

Czy ma się spierać słowami bezużytecznymi i mową, która nie przynosi pożytku?

Że zwracasz przeciwko Bogu swego ducha i wypuszczasz ze swoich ust takie słowa?

Ja także mógłbym mówić jak wy; gdybyście byli w moim położeniu, mógłbym nagromadzić słów przeciwko wam i potrząsać głową nad wami.

Kiedy wreszcie położycie kres tym słowom? Pomyślcie, potem będziemy mówić.

Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i miażdżyć mnie słowami?

Oby teraz zostały zapisane moje słowa! Oby je w księdze utrwalono!

Słuchajcie uważnie moich słów, a to będzie dla mnie wasza pociecha.

Poznałbym słowa jego odpowiedzi i zrozumiałbym, co chce mi powiedzieć.

A jeśli tak nie jest, kto mi udowodni kłamstwo i obróci wniwecz moje słowa?

Komu powiedziałeś te słowa? Czyj to duch wyszedł od ciebie?

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

Ale teraz jestem tematem ich pieśni, stałem się tematem ich przysłowia.

Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.

Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.

Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.

Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.

Teraz więc, Hiobie, posłuchaj, proszę, mojej mowy i nadstaw uszu na wszystkie moje słowa.

Ty jednak powiedziałeś mi do uszu, słyszałem dźwięk twoich słów:

Jeśli jednak masz coś do powiedzenia, odpowiedz mi; mów, bo chciałbym cię usprawiedliwić.

Słuchajcie, mądrzy, moich słów i wy, uczeni, posłuchajcie mnie.

Ucho bowiem bada słowa, jak podniebienie smakuje pokarm.

Jeśli więc masz rozum, posłuchaj tego i nadstaw uszu na moje słowa.

Odpowiem dowodnie tobie i twoim towarzyszom wraz z tobą.

Dlatego Hiob na próżno otwiera swe usta; mnoży słowa bez poznania.

Poczekaj trochę, a pouczę cię, bo jeszcze przemówię za Boga.

Bo naprawdę moje słowa nie są kłamstwem, a człowiek z doskonałą wiedzą stoi przed tobą.

Kim jest ten, co zaciemnia radę słowami bez poznania?

Ich zasięg rozchodzi się po całej ziemi i na krańce świata ich słowa. Na nich wystawił namiot słońcu.

Zanim na moim języku pojawi się słowo, ty, Panie, już je znasz.

Nie mów do uszu głupca, bo wzgardzi mądrością twoich słów.