Studiuj werset

Pieśń nad Pieśniami 2,10

„Mój umiłowany odezwał się i powiedział mi: Wstań, moja umiłowana, moja piękna, i chodź!"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Ozwał się miły mój, a rzekł mi: Wstań, przyjaciółko moja! piękna moja! a pójdź."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Mój luby się odezwał oraz do mnie powiedział: Wstań, moja przyjaciółko, moja śliczna, i przyjdź.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Oto miły mój mówi ku mnie: Wstań, śpiesz się, przyjaciółko moja! gołębico moja, piękna moja, a przyjdź.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Mowiłci do mnie namilszy moy, a rzekł mi, Wstań namilsza moia, napięknieysza moia, a przyidzi.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Mój umiłowany odpowiedział i rzekł do mnie: Wstań, moja przyjaciółko, moja piękna i chodź za mną!

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: My beloved spake, and said unto me, Rise up, my love, my fair one, and come away.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: My beloved calls to me, “Arise, my darling. Come away with me, my beautiful one.
WEB · World English Bible, 2020: My beloved spoke, and said to me, “Rise up, my love, my beautiful one, and come away.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: En dilectus meus loquitur mihi. Sponsus Surge, propera, amica mea, columba mea, formosa mea, et veni:

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: עָנָ֥ה דוֹדִ֖י וְאָ֣מַר לִ֑י ק֥וּמִי לָ֛ךְ רַעְיָתִ֥י יָפָתִ֖י וּלְכִי־לָֽךְ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἀποκρίνεται ἀδελφιδός μου, καὶ λέγει μοι· ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου,

Porównaj cały rozdział Pnp 2 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (8)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Pnp 2,13 →
„Drzewo figowe już wypuściło swoje niedojrzałe figi, a kwitnąca winorośl wydaje swoją woń. Wstań, moja umiłowana, moja piękna, i chodź!”
Pnp 4,7–8 →
„Cała jesteś piękna, moja umiłowana, i nie ma w tobie żadnej skazy. Przyjdź ze mną z Libanu, moja oblubienico, przyjdź ze mną z Libanu. Spójrz ze szczytu góry Amana, ze szczytu góry Senir i Hermon, z jaskiń lwów i z gór lampartów.”
Ap 22,17 →
„A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.”
Ps 45,10–11 →
„Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, zapomnij o swoim narodzie i o domu swojego ojca; A król zapragnie twojego piękna, bo on jest twoim Panem; oddaj mu pokłon.”
Pnp 2,8 →
„Głos mego umiłowanego! Oto idzie, skacząc po górach, a podskakując po pagórkach.”
2Kor 6,17–18 →
„Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nieczystego nie dotykajcie, a ja was przyjmę. I będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami – mówi Pan Wszechmogący.”
2Kor 11,2 →
„Jestem bowiem zazdrosny o was Bożą zazdrością; zaślubiłem was bowiem jednemu mężowi, aby przedstawić was Chrystusowi jako czystą dziewicę.”
Ap 19,7–9 →
„Cieszmy się i radujmy, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała. I dano jej ubrać się w bisior czysty i lśniący, bo bisior to sprawiedliwość świętych. I powiedział mi: Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę weselną Baranka.…”