Studiuj werset

Ewangelia Marka 6,7

„Wtedy, przywoławszy do siebie dwunastu, zaczął ich rozsyłać po dwóch. Dał im też moc nad duchami nieczystymi."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Tedy zwoławszy do siebie onych dwunastu, począł je po dwóch rozsyłać, i dał im moc nad duchami nieczystymi."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (14)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Potem przywołał owych dwunastu oraz zaczął ich wysyłać dwóch za dwoma, i dał im władzę nad nieczystymi duchami.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I wezwał dwunaście, i począł je po dwu rozsyłać i dał im moc nad duchy nieczystymi.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Tedy wezwał onych dwunaście, y począł ie po dwu rozsyłać, dawaiąc im moc nad duchy nieczystymi.
SŻ · Słowo Życia — Nowy Testament (Biblica, otwarty dostęp), 2016: Następnie zebrał Dwunastu i rozesłał ich po dwóch, udzielając im mocy wypędzania demonów.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: I przywołał do siebie dwunastu, zaczął ich rozsyłać: dwójkę po dwójce i dał im władzę nad duchami nieczystymi.
BKJ · Biblia Króla Jakuba (Nowy Testament), 2025: I przywołał do siebie dwunastu, i zaczął ich rozsyłać po dwóch; i dał im moc nad nieczystymi duchami;

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: ¶ And he called unto him the twelve, and began to send them forth by two and two; and gave them power over unclean spirits;
BSB · Berean Standard Bible, 2023: Then Jesus called the Twelve to Him and began to send them out two by two, giving them authority over unclean spirits.
WEB · World English Bible, 2020: He called to himself the twelve, and began to send them out two by two; and he gave them authority over the unclean spirits.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Et vocavit duodecim: et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum.

Języki oryginału

TR · Textus Receptus, 1550/1894: Καὶ προσκαλεῖται τοὺς δώδεκα, καὶ ἤρξατο αὐτοὺς ἀποστέλλειν δύο δύο, καὶ ἐδίδου αὐτοῖς ἐξουσίαν τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων.
BYZ · Tekst bizantyjski (Robinson-Pierpont), 2005: Καὶ προσκαλεῖται τοὺς δώδεκα, καὶ ἤρξατο αὐτοὺς ἀποστέλλειν δύο δύο, καὶ ἐδίδου αὐτοῖς ἐξουσίαν τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων,
TISCH · Tischendorf, wyd. 8, 1869–1872: Καὶ προσκαλεῖται τοὺς δώδεκα, καὶ ἤρξατο αὐτοὺς ἀποστέλλειν δύο δύο, καὶ ἐδίδου αὐτοῖς ἐξουσίαν τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων,
SBLGNT · SBL Greek New Testament, 2010: καὶ προσκαλεῖται τοὺς δώδεκα, καὶ ἤρξατο αὐτοὺς ἀποστέλλειν δύο δύο, καὶ ἐδίδου αὐτοῖς ἐξουσίαν τῶν πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων,

Porównaj cały rozdział Mk 6 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (10)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Koh 4,9–10 →
„Lepiej jest dwom niż jednemu, gdyż mają dobry pożytek ze swojej pracy. Jeśli bowiem jeden upadnie, drugi podniesie swego towarzysza. Lecz biada samotnemu, gdy upadnie, bo nie ma drugiego, który by go podniósł.”
Mt 10,1–5 →
„A przywoławszy swoich dwunastu uczniów, dał im moc nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i aby uzdrawiali wszystkie choroby i wszelkie słabości. A takie są imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i jego brat Andrzej, Jakub, syn Zebedeusza, i Jan, jego brat; Filip i…”
Łk 10,17–20 →
„I siedemdziesięciu wróciło z radością, mówiąc: Panie, nawet demony nam się poddają ze względu na twoje imię. Wtedy powiedział do nich: Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica. Oto daję wam moc stąpania po wężach, skorpionach i po wszelkiej mocy nieprzyjaciela, a nic wam nie zaszkodzi.…”
Łk 9,1–6 →
„A Jezus, przywoławszy swoich dwunastu uczniów, dał im moc i władzę nad wszystkimi demonami i moc, aby uzdrawiali choroby. I rozesłał ich, żeby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.…”
Łk 6,13–16 →
„A gdy nastał dzień, przywołał swych uczniów i wybrał z nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, którego nazwał Piotrem, i jego brata Andrzeja, Jakuba i Jana, Filipa i Bartłomieja; Mateusza i Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona, zwanego Zelotą;…”
Łk 10,1 →
„A potem Pan wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu i rozesłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejsca, do którego sam miał przyjść.”
Łk 10,3–12 →
„Idźcie! Oto posyłam was jak baranki między wilki. Nie noście ze sobą sakiewki ani torby, ani obuwia. Nikogo też w drodze nie pozdrawiajcie. A gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi.…”
Ap 11,3 →
„I dam władzę dwóm moim świadkom, którzy będą prorokować przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni ubrani w wory.”
Mt 10,9–14 →
„Nie bierzcie ze sobą do trzosa złota ani srebra, ani miedzi; Ani torby na drogę, ani dwóch ubrań, ani obuwia, ani laski. Godny jest bowiem pracownik swego wyżywienia. A gdy wejdziecie do jakiegoś miasta albo wioski, dowiedzcie się, kto w nim jest godny i tam mieszkajcie, dopóki nie odejdziecie.…”
Mk 3,13–14 →
„Potem wszedł na górę i wezwał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do niego. I ustanowił dwunastu, aby z nim byli, aby ich wysłać na głoszenie;”