Studiuj werset

List do Hebrajczyków 11,38

„(Których świat nie był godny). Błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„(Których nie był świat godzien;) tułali się po pustyniach i po górach, i jaskiniach, i jamach ziemi."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (13)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: (Ci, których świat nie był godny); błąkający się na pustkowiach, w górach, jaskiniach i w dziurach ziemi.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: (Których nie był godzien świat), tułając się po puszczach, po górach i jamach, i w jaskiniach ziemie.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Ktorych nie był godzien świat, tułaiąc się po puszczach, y gorach y iamach, y iaskiniach ziemie.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Ci, których świat nie był godny, tułali się po pustyniach i górach, i jaskiniach, i po rozpadlinach ziemi.
BKJ · Biblia Króla Jakuba (Nowy Testament), 2025: (Których świat nie był godny:) błąkali się po pustyniach, i po górach, i po norach i jaskiniach ziemi.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: (Of whom the world was not worthy:) they wandered in deserts, and in mountains, and in dens and caves of the earth.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: The world was not worthy of them. They wandered in deserts and mountains, and hid in caves and holes in the ground.
WEB · World English Bible, 2020: of whom the world was not worthy—wandering in deserts, mountains, caves, and the holes of the earth.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: quibus dignus non erat mundus: in solitudinibus errantes, in montibus, in speluncis, et in cavernis terræ.

Języki oryginału

TR · Textus Receptus, 1550/1894: ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος — ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
BYZ · Tekst bizantyjski (Robinson-Pierpont), 2005: ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
TISCH · Tischendorf, wyd. 8, 1869–1872: ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσιν καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
SBLGNT · SBL Greek New Testament, 2010: ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς·

Porównaj cały rozdział Hbr 11 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (10)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

1Krl 18,4 →
„Gdy bowiem Jezabel mordowała proroków Pana, Abdiasz wziął stu proroków, ukrył ich po pięćdziesięciu w jaskiniach i żywił ich chlebem i wodą).”
1Sm 22,1 →
„Potem Dawid odszedł stamtąd i uciekł do jaskini Adullam. Kiedy jego bracia i cała rodzina jego ojca usłyszeli o tym, przyszli tam do niego.”
1Krl 19,9 →
„Tam wszedł do jaskini, gdzie przenocował. A oto słowo Pana doszło do niego: Co tu robisz, Eliaszu?”
Iz 57,1 →
„Sprawiedliwy ginie, a nikt nie bierze sobie tego do serca. Ludzie pobożni odchodzą, a nikt nie zważa na to, że sprawiedliwy jest zabierany przed nadejściem zła.”
1Sm 24,1–3 →
„A gdy Saul wrócił z pościgu za Filistynami, doniesiono mu: Oto Dawid przebywa na pustyni En-Gedi. Saul wziął więc trzy tysiące doborowych mężczyzn spośród całego Izraela i wyruszył na poszukiwanie Dawida i jego ludzi po skałach dzikich kóz.…”
1Sm 26,1 →
„Zifejczycy przyszli do Saula, do Gibea, i powiedzieli: Czy Dawid nie ukrywa się na wzgórzu Hakila, naprzeciwko Jeszimonu?”
1Krl 14,12–13 →
„Ty zaś wstań i idź do swego domu, a gdy wejdziesz do miasta, dziecko umrze. I cały Izrael będzie je opłakiwał, i pogrzebie je, bo jedynie ono z domu Jeroboama zejdzie do grobu, gdyż w nim znalazło się coś dobrego względem Pana, Boga Izraela, w domu Jeroboama.”
1Krl 17,3 →
„Odejdź stąd, skieruj się na wschód i skryj się przy potoku Kerit, który jest przed Jordanem.”
1Krl 18,13 →
„Czyż nie powiedziano memu panu, co uczyniłem, gdy Jezabel mordowała proroków Pana – jak ukryłem stu mężczyzn spośród proroków Pana, po pięćdziesięciu mężczyzn w jaskiniach, i żywiłem ich chlebem i wodą?”
Ps 142,1–7 →
„Swoim głosem wołam do Pana; swoim głosem modlę się do Pana. Wylewam przed nim swoją troskę i opowiadam mu swoje utrapienie. Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło.…”