hańba

Jeśli jestem niegodziwy, biada mi, a choćbym też był sprawiedliwy, nie podniosę swojej głowy. Jestem syty hańby, zważ na moje utrapienie;

Okryj ich twarze hańbą, aby szukali twego imienia, Panie!

Mądrzy odziedziczą chwałę, a głupi poniosą hańbę.

Znajdzie chłostę i wstyd, a jego hańba nie będzie zmazana.

Kto upomina szydercę, ściąga na siebie hańbę, a kto strofuje niegodziwego, ten się plami.

Za pychą przychodzi hańba, a u pokornych jest mądrość.

Gniew głupiego objawia się od razu, a roztropny skrywa hańbę.

Ubóstwo i hańba spadną na tego, który odrzuca karność, a kto szanuje upomnienia, dozna czci.

Gdy przychodzi niegodziwy, przychodzi też pogarda, a z hańbą urąganie.

Wyrzuć szydercę, a ustanie spór, owszem, zakończy się kłótnia i zniewaga.

Tocząc cię, zwinie i rzuci jak kulę w przestronną ziemię. Tam umrzesz, tam też rydwany twojej chwały będą hańbą domu twego pana.

Tak więc odkryję poły twojej szaty aż do twarzy, aby była widoczna twoja sromota.

Narody słyszały o twojej hańbie i twój lament napełnił ziemię, gdyż mocarz potknął się o mocarza i obaj razem upadli.

Im bardziej się rozmnożyli, tym więcej grzeszyli przeciwko mnie. Dlatego ich chwałę zamienię w hańbę.

Ich napój czyni ich upartymi; nieustannie uprawiają nierząd; jego obrońcy wstydliwie kochają dary.

Nasyciłeś się hańbą zamiast sławą; upij się sam i będziesz obnażony. Kielich prawicy Pana zwróci się przeciw tobie i sromotne wymioty pokryją twoją sławę.