Studiuj werset

Księga Habakuka 3,9

„Twój łuk został obnażony z powodu przysięgi wypowiedzianej pokoleniom. Sela. Podzieliłeś ziemię rzekami."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Jawnie odkryty jest łuk twój dla przysięgi pokoleniom wyrzeczonej, Sela!"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Do naga ogołociłeś Twój łuk przeciwko sprzysiężonym pokoleniom Omera. Sela. Ziemia wytoczyła strumienie.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Wzbudzając wzbudzisz łuk twój, przysięgi pokoleniom, któreś rzekł.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Łuk swoy naciągnąłeś według przysięgi ktorąś vczynił miedzy pokolenia, Sela, a źiemię rozdzieliłeś rzekami.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Wzniesiony, obnażony Twój łuk. Twe klątwy jak dzidy miotają słowa. Sela. Podzieliłeś ziemię rzekami.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Thy bow was made quite naked, according to the oaths of the tribes, even thy word. Selah. Thou didst cleave the earth with rivers.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: You brandished Your bow; You called for many arrows. Selah You split the earth with rivers.
WEB · World English Bible, 2020: You uncovered your bow. You called for your sworn arrows. Selah. You split the earth with rivers.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es; fluvios scindes terræ.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: עֶרְיָ֤ה תֵעוֹר֙ קַשְׁתֶּ֔ךָ שְׁבֻע֥וֹת מַטּ֖וֹת אֹ֣מֶר סֶ֑לָה נְהָר֖וֹת תְּבַקַּע־אָֽרֶץ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἐντείνων ἐντενεῖς τὸ τόξον σου ἐπὶ σκῆπτρα, λέγει Κύριος. (διάψαλμα). ποταμῶν ραγήσεται γῆ.

Porównaj cały rozdział Ha 3 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (14)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 7,12–13 →
„Jeśli się nie nawróci, on swój miecz naostrzy; swój łuk napiął i przygotował go. Przygotował na niego broń śmiertelną, a swoje strzały sporządził na prześladowców.”
Ps 78,15–16 →
„Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin. Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.”
Ps 105,41 →
„Otworzył skałę i trysnęły wody, popłynęły po suchych miejscach jak rzeka;”
Łk 1,72–75 →
„Aby okazać miłosierdzie naszym ojcom i przypomnieć swoje święte przymierze; I przysięgę, którą złożył Abrahamowi, naszemu ojcu; Że nam da, abyśmy mu służyli bez lęku, wybawieni z ręki naszych nieprzyjaciół;…”
Wj 17,6 →
„Oto stanę przed tobą tam, na skale na Horebie, i uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, którą lud będzie pił. I Mojżesz uczynił tak na oczach starszych Izraela.”
Lb 20,11 →
„Następnie Mojżesz podniósł rękę i uderzył swoją laską dwa razy w skałę. Wtedy wypłynęła obficie woda i napiło się zgromadzenie oraz jego bydło.”
Pwt 32,23 →
„Zgromadzę na nich nieszczęścia, zużyję na nich moje strzały.”
Ps 105,8–11 →
„Pamięta wiecznie o swoim przymierzu; o słowie, które nakazał po tysiąc pokoleń; O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, i o przysiędze złożonej Izaakowi. Ustanowił je jako prawo dla Jakuba, dla Izraela jako wieczne przymierze;…”

Pokaż pozostałe odsyłacze (6)

Ps 143,6 →
„Wyciągam ku tobie swoje ręce; moja dusza pragnie ciebie jak sucha ziemia. Sela.”
Iz 51,9–10 →
„Zbudź się, zbudź się, przyoblecz się w siłę, ramię Pana! Zbudź się jak za dawnych dni i jak za pokoleń minionych! Czyś to nie ty porąbało Egipt i zraniło smoka? Czyś to nie ty wysuszyło morze, wody wielkiej głębi, i zamieniło głębiny morskie w drogę, aby przeszli odkupieni?”
Iz 52,10 →
„Pan obnażył swoje święte ramię na oczach wszystkich narodów i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie naszego Boga.”
Lm 2,4 →
„Naciągnął swój łuk jak wróg, postawił swoją prawicę jak przeciwnik i zabił wszystkich miłych dla oczu. W namiocie córki Syjonu wylał jak ogień swoją zapalczywość.”
1Kor 10,4 →
„I wszyscy pili ten sam duchowy napój. Pili bowiem ze skały duchowej, która szła za nimi. A tą skałą był Chrystus.”
Hbr 6,13–18 →
„Gdy bowiem Bóg dał obietnicę Abrahamowi, a nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł na siebie samego; Mówiąc: Zaprawdę, błogosławiąc, błogosławić ci będę i rozmnażając, rozmnożę cię. A ponieważ tak cierpliwie czekał, dostąpił spełnienia obietnicy.…”