Studiuj werset

Księga Rodzaju 31,40

„Bywało, że we dnie męczył mnie upał, a mróz w nocy, tak że sen odchodził od moich oczu."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Bywało to, że we dnie trapiło mię gorąco, a mróz w nocy, tak, że odchadzał sen mój od oczu moich."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Bywało, że we dnie pożerał mnie upał, a w nocy mróz, zaś sen odbiegał od moich oczu.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Wednie i w nocy cierpiałem gorąco i zimno: i nie postawał sen na oczach moich.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: We dniem cierpiał vpalenie słoneczne, a w nocy mroz, y nie postawał sen na oczach moich.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Thus I was; in the day the drought consumed me, and the frost by night; and my sleep departed from mine eyes.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: As it was, the heat consumed me by day and the frost by night, and sleep fled from my eyes.
WEB · World English Bible, 2020: This was my situation: in the day the drought consumed me, and the frost by night; and my sleep fled from my eyes.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: die noctuque æstu urebar, et gelu, fugiebatque somnus ab oculis meis.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: הָיִ֧יתִי בַיּ֛וֹם אֲכָלַ֥נִי חֹ֖רֶב וְקֶ֣רַח בַּלָּ֑יְלָה וַתִּדַּ֥ד שְׁנָתִ֖י מֵֽעֵינָֽי׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἐγενόμην τῆς ἡμέρας συγκαιόμενος τῷ καύματι καὶ τῷ παγετῷ τῆς νυκτός, καὶ ἀφίστατο ὁ ὕπνος μου ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου.

Porównaj cały rozdział Rdz 31 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (8)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Wj 2,19–22 →
„One odpowiedziały: Jakiś Egipcjanin wybawił nas z rąk pasterzy, naczerpał nam też wody i napoił stado. Wtedy zapytał swoje córki: A gdzie on jest? Dlaczego zostawiłyście tego człowieka? Zawołajcie go, aby zjadł chleb.…”
Wj 3,1 →
„Mojżesz pasał stado swego teścia Jetra, kapłana Midianitów. Zaprowadził stado na drugą stronę pustyni i przyszedł do góry Bożej, do Horebu.”
Ps 78,70–71 →
„Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród; Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.”
Oz 12,12 →
„Tam uciekł Jakub do ziemi Syrii, gdzie Izrael służył za żonę i za żonę strzegł stada.”
Łk 2,8 →
„A byli w tej okolicy pasterze przebywający w polu i trzymający straż nocną nad swoim stadem.”
J 21,15–17 →
„A gdy zjedli, Jezus zapytał Szymona Piotra: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie bardziej niż ci? Odpowiedział mu: Tak, Panie, ty wiesz, że cię miłuję. Powiedział do niego: Paś moje baranki. Zapytał go znowu, po raz drugi: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie?…”
Hbr 13,7 →
„Pamiętajcie o swoich przywódcach, którzy głosili wam słowo Boże, i rozważając koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę.”
1P 5,2–4 →
„Paście stado Boga, które jest wśród was, doglądając go nie z przymusu, ale dobrowolnie, nie dla brudnego zysku, ale z ochotą; I nie jak ci, którzy panują nad dziedzictwem Pana, lecz jako wzór dla stada. A gdy się objawi Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnącą koronę chwały.”