Studiuj werset

Księga Rodzaju 15,12

„Gdy słońce zachodziło, głęboki sen ogarnął Abrama i oto groza wielkiej ciemności zapadła na niego."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„I stało się, gdy słońce zachodziło, że przypadł twardy sen na Abrama, a oto strach i ciemność wielka przypadła nań."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: A gdy słońce miało się ku zachodowi, na Abrama padł twardy sen; i oto trwoga przypadła na niego wielka ciemność.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: A gdy słońce zachodziło, przypadł twardy sen na Abrama: i strach wielki i ciemny przypadł nań.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Gdy tedy słońce zachodziło, ociążył sen Abrama, a strach ciemności wielkiey przypadł nań.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: As the sun was setting, Abram fell into a deep sleep, and suddenly great terror and darkness overwhelmed him.
WEB · World English Bible, 2020: When the sun was going down, a deep sleep fell on Abram. Now terror and great darkness fell on him.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Cumque sol occumberet, sopor irruit super Abram, et horror magnus et tenebrosus invasit eum.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַיְהִ֤י הַשֶּׁ֙מֶשׁ֙ לָב֔וֹא וְתַרְדֵּמָ֖ה נָפְלָ֣ה עַל־אַבְרָ֑ם וְהִנֵּ֥ה אֵימָ֛ה חֲשֵׁכָ֥ה גְדֹלָ֖ה נֹפֶ֥לֶת עָלָֽיו׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: περὶ δὲ ἡλίου δυσμὰς ἔκστασις ἐπέπεσε τῷ ¨Αβραμ, καὶ ἰδοὺ φόβος σκοτεινὸς μέγας ἐπιπίπτει αὐτῷ.

Porównaj cały rozdział Rdz 15 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (7)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Rdz 2,21 →
„Wtedy Pan Bóg zesłał głęboki sen na Adama; a gdy zasnął, wyjął jedno z jego żeber i zapełnił ciałem miejsce po nim.”
Hi 33,15 →
„We śnie, w nocnym widzeniu, gdy twardy sen spada na ludzi, w czasie drzemki na łóżku;”
Dn 10,8–9 →
„A ja sam zostałem i miałem to wielkie widzenie, ale nie pozostało we mnie siły. Moja uroda zmieniła się i zepsuła, i nie miałem żadnej siły. Wtedy usłyszałem dźwięk jego słów; a gdy usłyszałem dźwięk jego słów, upadłem na twarz w głęboki sen, twarzą ku ziemi.”
1Sm 26,12 →
„Dawid wziął więc włócznię i dzban na wodę, które leżały przy głowie Saula, i odeszli. Nikt tego nie widział ani nie zauważył, ani się nie obudził, bo wszyscy spali. Spadł na nich bowiem twardy sen od Pana.”
Hi 4,13–14 →
„W rozmyślaniu o nocnych widzeniach, gdy twardy sen spada na ludzi; Ogarnęły mnie strach i drżenie, od których wszystkie moje kości zadrżały.”
Ps 4,3–5 →
„Wiedzcie, że Pan oddzielił dla siebie pobożnego. Pan wysłucha, gdy zawołam do niego. Zadrżyjcie i nie grzeszcie. Rozmyślajcie w swym sercu na łożu i zamilczcie. Sela. Składajcie ofiary sprawiedliwości i ufajcie Panu.”
Dz 9,8–9 →
„I podniósł się Saul z ziemi, a gdy otworzył oczy, nikogo nie mógł widzieć. Wtedy wzięli go za rękę i zaprowadzili do Damaszku. Trzy dni nic nie widział i nie jadł ani nie pił.”