przerażenie

Gdy słońce zachodziło, głęboki sen ogarnął Abrama i oto groza wielkiej ciemności zapadła na niego.

Padnie na nich strach i lęk; z powodu potęgi twego ramienia zamilkną jak kamień, aż przejdzie twój lud, Panie, aż przejdzie lud, który sobie nabyłeś.

Poślę mój strach przed tobą i strwożę wszelki lud, przeciw któremu pójdziesz, i sprawię, że wszyscy twoi wrogowie uciekną przed tobą.

Na zewnątrz osieroci ich miecz, a w domach – strach, tak młodzieńca, jak i dziewicę, niemowlę i sędziwego.

I powiedziała do tych mężczyzn: Wiem, że Pan dał wam tę ziemię, bo strach przed wami padł na nas i wszyscy obywatele tej ziemi truchleją przed wami.

Potem postawili ołtarz na swoich fundamentach i chociaż bali się sąsiednich narodów, składali na nim Panu całopalenia – rano i wieczorem.

Niech tylko zdejmie ze mnie swoją rózgę, a jego groza niech mnie już nie przeraża;

Oddal swoją rękę ode mnie i niech twoja groza mnie nie przeraża.

Wyjęta będzie strzała z grzbietu, a grot przeszyje jego wątrobę; ogarnie go strach.

Oto mój strach nie zatrwoży cię, a moja ręka nie zaciąży na tobie.

Czy przestraszysz go jak szarańczę? Parskanie jego nozdrzy jest straszne.

Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.

Moje serce boleje we mnie i dopadł mnie strach przed śmiercią.

Jestem strapiony i od młodości bliski śmierci; znoszę twoją grozę i trwożę się.

Strach, który budzi król, jest jak ryk lwa; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko swojej duszy.

Twoje serce będzie wspominać grozę: Gdzie jest pisarz? Gdzie jest poborca? Gdzie jest ten, co liczył wieże?

Susza na jego wody, aby wyschły. Ziemia bowiem jest pełna rzeźbionych obrazów, a szaleją przy swoich bożkach.