Studiuj werset

Księga Psalmów 109,24

„Moje kolana słabną od postu, a moje ciało wychudło bez tłuszczu."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Kolana moje upadają od postu, a ciało moje wychudło z tłustości."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Me kolana gną się od postu, moje ciało wyzbyło się tłuszczu.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Kolana moje zemdlały od postu, a ciało moje odmieniło się od oleju.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Zemdlone są od postu kolana moie, a ciało moie wychudło przez tłustosci.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Moje kolana chwieją się od postu, a moje ciało wychudło bez tłuszczu.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: My knees are weak through fasting; and my flesh faileth of fatness.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: My knees are weak from fasting, and my body grows lean and gaunt.
WEB · World English Bible, 2020: My knees are weak through fasting. My body is thin and lacks fat.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Genua mea infirmata sunt a jejunio, et caro mea immutata est propter oleum.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: בִּ֭רְכַּי כָּשְׁל֣וּ מִצּ֑וֹם וּ֝בְשָׂרִ֗י כָּחַ֥שׁ מִשָּֽׁמֶן׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: τὰ γόνατά μου ἠσθένησαν ἀπὸ νηστείας, καὶ ἡ σάρξ μου ἠλλοιώθη δι᾿ ἔλαιον.

Porównaj cały rozdział Ps 109 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (10)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Ps 22,14 →
„Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu.”
Ps 32,3–4 →
„Gdy milczałem, moje kości schły od moich całodziennych narzekań. We dnie i w nocy bowiem ciążyła na mnie twoja ręka, usychałem jak podczas letniej suszy. Sela.”
Mt 4,2 →
„A po czterdziestu dniach i czterdziestu nocach postu poczuł głód.”
Hbr 12,12 →
„Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana.”
Hi 19,20 →
„Moje kości przylgnęły do mojej skóry i do mego ciała; pozostała tylko skóra wokół zębów.”
Ps 35,13–14 →
„Lecz ja, gdy oni chorowali, wkładałem wór pokutny, umartwiałem postem moją duszę i moja modlitwa wracała do mojej piersi. Postępowałem jak z przyjacielem, jak z bratem, uginałem się pod brzemieniem smutku jak w żałobie po matce.”
Ps 38,5–8 →
„Cuchną i ropieją moje rany z powodu mej głupoty. Jestem zgnębiony i bardzo pochylony, przez cały dzień chodzę smutny. Moje wnętrze bowiem pali straszna dolegliwość i nie ma nic zdrowego w moim ciele.…”
Ps 69,10 →
„Płakałem i umartwiałem postem swą duszę, a stało się to moją hańbą.”
Ps 102,4–5 →
„Moje serce jest porażone i usycha jak trawa, tak że zapomniałem jeść chleb. Od głosu mego wołania moje kości przylgnęły mi do ciała.”
2Kor 11,27 →
„W trudzie i znoju, często w czuwaniu, w głodzie i pragnieniu, często w postach, w zimnie i nagości;”