Studiuj werset

Księga Ozeasza 2,14

„Dlatego oto zwabię ją, zaprowadzę na pustynię i będę mówić do niej łaskawie;"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Przetoż oto Ja nią łudzić będę, gdy ją wywiodę na puszczę, a łaskawie z nią mówić będę;"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Ale gdy ją uczynię pojętną, kiedy ją wyprowadzę na pustynię – będę przemawiał do jej serca.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Przetóż oto Ja łudzić nią będę, i zawiodę ją na puszczą, i będę mówił do serca jéj.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: A dla tegoż oto ia przywabię ią ku sobie, a wywiodę ią na puszczą, namowię się z nią według serca iey.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: Dlatego oto ja zwabię ją, zaprowadzę na pustynię i przemówię do jej serca;

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: ¶ Therefore, behold, I will allure her, and bring her into the wilderness, and speak comfortably unto her.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: “Therefore, behold, I will allure her and lead her to the wilderness, and speak to her tenderly.
WEB · World English Bible, 2020: “Therefore behold, I will allure her, and bring her into the wilderness, and speak tenderly to her.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Propter hoc ecce ego lactabo eam, et ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: לָכֵ֗ן הִנֵּ֤ה אָֽנֹכִי֙ מְפַתֶּ֔יהָ וְהֹֽלַכְתִּ֖יהָ הַמִּדְבָּ֑ר וְדִבַּרְתִּ֖י עַל לִבָּֽהּ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: Διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ πλανῶ αὐτὴν καὶ τάξω αὐτὴν ὡς ἔρημον καὶ λαλήσω ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῆς

Porównaj cały rozdział Oz 2 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (8)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Iz 40,1–2 →
„Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jerozolimy, wołajcie do niej, że dopełnił się jej postanowiony czas, że została przebaczona jej nieprawość, bo otrzymała z ręki Pana w dwójnasób za wszystkie swoje grzechy.”
Ez 20,35–36 →
„Zaprowadzę was na pustynię tych narodów i tam będę was sądzić twarzą w twarz. Jak sądziłem waszych ojców na pustyni ziemi Egiptu, tak was będę sądzić, mówi Pan Bóg;”
Ap 12,6 →
„A kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.”
Iz 30,18 →
„I dlatego Pan będzie czekać, aby okazać wam łaskę, i dlatego będzie wywyższony, aby się zlitować nad wami. Pan bowiem jest Bogiem sądu. Błogosławieni wszyscy, którzy na niego czekają.”
Rdz 34,3 →
„I przylgnęła jego dusza do Diny, córki Jakuba, a zakochał się w dziewczynie i czule do niej mówił.”
J 6,44 →
„Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.”
Rz 11,26–27 →
„I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba. A to będzie moje przymierze z nimi, gdy zgładzę ich grzechy.”
Ap 12,14 →
„I dano kobiecie dwa skrzydła wielkiego orła, aby poleciała na pustynię, na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od węża.”