Księga Psalmów 16

Złota pieśń Dawidowa.

Strzeż mnie, o Boże, bo tobie ufam.

Strzeż mię, o Boże! bo w tobie ufam. Rzecz, duszo moja! Panu: Tyś Pan mój, a dobroć moja nic ci nie pomoże,

Moja dusza mówi do Pana: Ty jesteś moim Panem, a moja dobroć nie przynosi ci żadnej korzyści;

Ale świętym, którzy są na ziemi, i zacnym, w których wszystko kochanie moje.

Lecz świętym, którzy są na ziemi, i szlachetnym, w których całe moje upodobanie.

Rozmnożą się boleści tych, którzy się za cudzym bogiem kwapią; nie ukuszę ze krwi mokrych ofiar ich, ani wezmę imion ich w usta moje.

Rozmnożą się boleści tych, którzy chodzą za obcymi bogami. Nie złożę im ofiar z krwi i nie wymówię ich imion swoimi ustami.

Pan jest cząstką dziedzictwa mego, i kielicha mego, ty zatrzymujesz los mój.

Pan jest udziałem mego dziedzictwa i kielicha; ty strzeżesz mojego losu.

Sznury mi przypadły na miejscach wesołych, a dziedzictwo wdzięczne przyszło na mię.

Sznury miernicze wyznaczyły mi przyjemne miejsca i miłe jest moje dziedzictwo.

Będę błogosławił Pana, który mi dał radę, gdyż i w nocy ćwiczą mię nerki moje.

Będę błogosławił Pana, który udzielił mi rady, bo nawet w nocy pouczają mnie moje nerki.

Stawiałem Pana zawsze przed oczyma swemi; a iż on jest po prawicy mojej, nie będę wzruszony.

Stawiam Pana zawsze przed oczami; skoro on jest po mojej prawicy, nie zachwieję się.

Przetoż uweseliło się serce moje, a rozradowała się chwała moja; dotego ciało moje mieszkać będzie bezpiecznie.

Dlatego cieszy się moje serce i raduje się moja chwała, a moje ciało będzie spoczywać bezpiecznie.

Bo nie zostawisz duszy mojej w grobie, ani dopuścisz świętemu twemu oglądać skażenia.

Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle ani nie dopuścisz swemu Świętemu doznać zniszczenia.

Oznajmisz mi drogę żywota; obfitość wesela jest przed obliczem twojem, rozkoszy po prawicy twojej aż na wieki.

Dasz mi poznać drogę życia, pełnię radości przed twoim obliczem, rozkosze po twojej prawicy na wieki.