Księga Hioba 3

Potem Hiob otworzył swoje usta i przeklinał swój dzień.

Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.

Hiob odezwał się i zawołał:

I zawołał Ijob, mówiąc:

Niech zginie dzień, w którym się urodziłem, i noc, w którą powiedziano: Poczęty mężczyzna.

Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc,w którą rzeczono: Począł się mężczyzna!

Niech ten dzień stanie się ciemnością, niech o niego nie troszczy się Bóg z wysokości i nie oświetla go światłość.

Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością!

Niech go pokryje ciemność i cień śmierci, niech go ogarnie obłok i przerazi mrok dnia.

Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!

Niech tą nocą zawładnie ciemność, niech nie będzie liczona wśród dni roku i nie wejdzie w liczbę miesięcy.

Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła!

Niech ta noc będzie samotna, niech nie będzie w niej radosnego śpiewu.

Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej!

Niech przeklną ją ci, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi podnieść swój lament.

Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój!

Niech gwiazdy zaćmią się o zmierzchu, niech nie doczeka się światła ani nie zobaczy zorzy porannej;

Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej!

Bo nie zamknęła drzwi łona mej matki i nie ukryła smutku przed moimi oczami.

Iż nie zawarła drzwi żywota mego, a nie skryła boleści od oczu moich.

Czemu nie umarłem w łonie? Czemu nie zginąłem, kiedy wyszedłem z łona?

Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął?

Czemu przyjęły mnie kolana? Czemu przyjęły mnie piersi, abym mógł je ssać?

Przeczże mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi?

Teraz bowiem leżałbym i trwał w spokoju, spałbym i odpoczywał;

Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,

Z królami i z doradcami ziemi, którzy sobie budowali opustoszałe miejsca;

Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;

Albo z książętami, którzy mieli złoto i napełnili swe domy srebrem;

Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,

Albo czemu nie stałem się jak ukryty, martwy płód, jak niemowlęta, które nie widziały światła?

Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości?

Tam bezbożni przestają straszyć, tam pozbawieni siły odpoczywają.

Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę.

Tam więźniowie razem wypoczywają i nie słyszą głosu ciemięzcy.

Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich,

Mały i wielki są tam sobie równi i niewolnik jest wolny od swego pana.

Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.

Czemu nędznemu dane jest światło, a życie tym, którzy są rozgoryczeni na duszy;

Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha?

Którzy z tęsknotą wypatrują śmierci, a ta nie przychodzi, choć jej szukają pilniej niż ukrytych skarbów;

Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;

Którzy wielce się radują i cieszą, kiedy grób znajdują?

Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.

Czemu dane jest światło człowiekowi, którego droga jest ukryta i którego Bóg osaczył?

Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?

Kiedy bowiem mam jeść, przychodzi moje wzdychanie, a moje jęki rozchodzą się jak woda;

Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;

Bo to, czego się bałem, spotkało mnie, a to, czego się obawiałem, spadło na mnie.

Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.

Nie byłem bezpieczny, nie miałem spokoju ani odpoczynku, a jednak nadeszła trwoga.

Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.