Przymierze to uroczyste, wiążące zobowiązanie, przez które Bóg wiąże się ze swoim ludem. Od tęczy danej po potopie, przez Synaj, aż po nowe przymierze we krwi Mesjasza — Pismo pokazuje jednego, wiernego Boga, który dotrzymuje słowa. Poniższe wersety prowadzą przez kolejne etapy tej jednej historii.
Biblijne wersety o przymierzu
Jeremiasz zapowiada nowe przymierze — nie zniesienie Bożego prawa, lecz wpisanie go w ludzkie serca. Bóg pozostaje ten sam; zmienia się miejsce, w którym Jego Tora zostaje zapisana.
„Oto nadchodzą dni, mówi Pan, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem Judy nowe przymierze; Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, kiedy ująłem ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi Egiptu. Oni bowiem złamali moje przymierze, chociaż ja byłem ich mężem, mówi Pan. Ale takie będzie przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Włożę moje prawo w ich wnętrzu i wypisze je na ich sercach. I będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.” — Jr 31,31–33 (UBG)
List do Hebrajczyków cytuje Jeremiasza, potwierdzając, że obietnica wypełnia się w Mesjaszu. Prawo w umyśle i sercu oznacza posłuszeństwo z wnętrza, a nie tylko z przymusu.
„Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Dam moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach. I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.” — Hbr 8,10 (UBG)
Pierwsze wielkie przymierze po potopie Bóg przypieczętowuje tęczą — widzialnym znakiem danym całej ziemi. Pokazuje to, że lubi On wiązać obietnicę z konkretnym, trwałym znakiem.
„Kładę na obłoku mój łuk, który będzie na znak przymierza między mną a ziemią.” — Rdz 9,13 (UBG)
Na Synaju Bóg zaprasza Izrael do przymierza opartego na słuchaniu Jego głosu. Bycie „szczególną własnością” wiąże się z odpowiedzią posłuszeństwa, a nie z samą przynależnością.
„Dlatego teraz, jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody, bo do mnie należy cała ziemia.” — Wj 19,5 (UBG)
Podczas wieczerzy paschalnej Jeszua (Jezus) nazywa kielich „nowym testamentem [przymierzem] w mojej krwi”. Tu zapowiedź Jeremiasza spotyka się z ceną — krwią Mesjasza wylaną za lud.
„Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi, która jest za was wylana.” — Łk 22,20 (UBG)
Mesjasz jest pośrednikiem nowego przymierza: przez swoją śmierć wykupuje przestępstwa i otwiera drogę do wiecznego dziedzictwa. Nowe przymierze stoi więc na odkupieniu, nie na ludzkiej doskonałości.
„I dlatego jest pośrednikiem nowego testamentu, ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków, popełnionych za pierwszego testamentu, ci, którzy zostali powołani, otrzymali obietnicę wiecznego dziedzictwa.” — Hbr 9,15 (UBG)
Co Biblia mówi o przymierzu? — podsumowanie
Biblia opowiada jedną, spójną historię przymierza: znak tęczy dla całej ziemi (Rdz 9,13), Synaj i wezwanie do posłuszeństwa (Wj 19,5), aż po nowe przymierze zapowiedziane przez Jeremiasza (Jr 31,31–33; Hbr 8,10) i przypieczętowane krwią Jeszui (Łk 22,20; Hbr 9,15). Nowe przymierze nie kasuje Bożego prawa, lecz wypisuje je w sercach ludu.
To przymierze opiera się na odkupieniu i gwarantuje spełnienie wszystkich obietnic Bożych. Bóg wpisuje swoją Torę w serce, dlatego życie w przymierzu to życie zakorzenione w słowie Bożym — czytanym, kochanym i wypełnianym.
Zobacz też: Przymierze (brit) · Tora (תּוֹרָה) — co znaczy „prawo” po hebrajsku · Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · List do Hebrajczyków · Nowe przymierze
