Studiuj werset

Księga Jeremiasza 8,21

„Z powodu rany córki mojego ludu jestem ranny, pogrążony w żałobie, ogarnęło mnie przerażenie."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Dla skruszenia córki ludu mojego skruszonym jest, żałobę ponoszę, zdumienie zdjęło mię."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Z powodu skruszenia córki mojego ludu jestem skruszony; chodzę w żałobie, ogarnęło mnie odrętwienie.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Dla skruszenia córki ludu mego skruszonym jest i zasmucony, zdumienie mię zjęło.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Zafrasowałem się, y zażalił nad cięszkoscią corki ludu moiego, a zumienie przychodzi na mię.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: For the hurt of the daughter of my people am I hurt; I am black; astonishment hath taken hold on me.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: For the brokenness of the daughter of my people I am crushed. I mourn; horror has gripped me.
WEB · World English Bible, 2020: For the hurt of the daughter of my people, I am hurt. I mourn. Dismay has taken hold of me.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Super contritione filiæ populi mei contritus sum, et contristatus: stupor obtinuit me.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: עַל־שֶׁ֥בֶר בַּת־עַמִּ֖י הָשְׁבָּ֑רְתִּי קָדַ֕רְתִּי שַׁמָּ֖ה הֶחֱזִקָֽתְנִי׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἐπὶ συντρίμματι θυγατρὸς λαοῦ μου ἐσκοτώθην· ἐν ἀπορίᾳ κατίσχυσάν με ὠδῖνες ὡς τικτούσης.

Porównaj cały rozdział Jr 8 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (5)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Jr 14,17 →
„Dlatego powiesz im to słowo: Moje oczy wylewają łzy w nocy i we dnie, bez przerwy, bo dziewicza córka mego ludu została dotknięta wielką klęską, ciosem bardzo bolesnym.”
Jl 2,6 →
„Na ich widok narody się zlękną, wszystkie ich twarze poczernieją jak garnek.”
Na 2,10 →
„Pusta, opróżniona i spustoszona! Serce topnieje, trzęsą się kolana, czuć ból w biodrach wszystkich ludzi, a twarze wszystkich czernieją.”
Ps 137,3–6 →
„Bo tam ci, którzy nas wzięli w niewolę, żądali od nas pieśni, a nasi ciemięzcy – radości, mówiąc: Śpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu. Jakże możemy śpiewać pieśń Pana na obcej ziemi? Jeśli zapomnę o tobie, Jeruzalem, niech sama o sobie zapomni moja prawica.…”
Pnp 1,5–6 →
„Czarna jestem, ale piękna, o córki Jerozolimy, jak namioty Kedaru, jak zasłony Salomona. Nie patrzcie na mnie, że jestem czarna, gdyż słońce mnie opaliło. Synowie mojej matki rozgniewali się na mnie, postawili mnie na straży winnic; a mojej własnej winnicy nie ustrzegłam.”