Studiuj werset

1 Księga Samuela 30,4

„Wtedy Dawid i lud, który z nim był, podnieśli swój głos i płakali, aż im zabrakło sił do płaczu."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Tedy podniósł Dawid, i lud, który był z nim, głos swój, i płakali, aż im siły do płaczu nie stało."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Wtedy Dawid wybuchnął głośnym płaczem, wraz z ludem, który mu towarzyszył, aż zabrakło im sił do płaczu.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Tedy podnieśli Dawid i lud, który był z nim, głosy swoje i płakali, aż łzy w nich ustały.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: A tak Dawid ze wszytkiem ludem swem płakali wielkim głosem, a tak barzo że im iuż też niedostawało.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: Then David and the people that were with him lifted up their voice and wept, until they had no more power to weep.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: So David and the troops with him lifted up their voices and wept until they had no strength left to weep.
WEB · World English Bible, 2020: Then David and the people who were with him lifted up their voice and wept until they had no more power to weep.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: levaverunt David et populus qui erat cum eo voces suas, et planxerunt donec deficerent in eis lacrimæ.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַיִּשָּׂ֨א דָוִ֜ד וְהָעָ֧ם אֲשֶׁר־אִתּ֛וֹ אֶת־קוֹלָ֖ם וַיִּבְכּ֑וּ עַ֣ד אֲשֶׁ֧ר אֵין־בָּהֶ֛ם כֹּ֖חַ לִבְכּֽוֹת׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: καὶ ᾖρε Δαυὶδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ τὴν φωνὴν αὐτῶν καί ἔκλαυσαν, ἕως ὅτου οὐκ ἦν ἐν αὐτοῖς ἰσχὺς ἔτι τοῦ κλαίειν.

Porównaj cały rozdział 1Sm 30 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (5)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

1Sm 11,4 →
„Przyszli więc posłańcy do Gibea, miasta Saula, i powtórzyli te słowa do uszu ludu. Cały lud zaś podniósł donośny lament i płakał.”
Rdz 37,33–35 →
„A on rozpoznał ją i powiedział: To jest szata mego syna, pożarł go zły zwierz. Józef na pewno został rozszarpany. Wtedy Jakub rozdarł swoje szaty, włożył wór na biodra i opłakiwał swego syna przez wiele dni.…”
Lb 14,1 →
„Wtedy całe zgromadzenie podniosło donośny lament i lud płakał tej nocy.”
Lb 14,39 →
„I Mojżesz powtórzył te słowa wszystkim synom Izraela, i lud bardzo płakał.”
Sdz 2,4 →
„Gdy Anioł Pana wypowiedział te słowa do wszystkich synów Izraela, lud podniósł głos i zapłakał.”