Definicja
Pesach (z hebr. pasach – ominąć, przeskoczyć, przejść obok) to pierwsze z wyznaczonych przez Boga świąt biblijnych, obchodzone wiosną. Dosłownie termin ten oznacza ominięcie przez anioła śmierci domów Izraelitów w Egipcie, których odrzwia zostały oznaczone krwią ofiarnego baranka podczas dziesiątej plagi. W szerszym, biblijnym sensie pojęcie to odnosi się zarówno do samego baranka ofiarnego, jak i do wiecznego święta upamiętniającego cudowne wyzwolenie ludu Bożego z brutalnej niewoli egipskiej.
Podstawa biblijna
Święto to zostało ustanowione przez Jahwe (PAN) – przy czym przekłady Biblii, takie jak UBG, oddają to imię własne słowem „Pan” – tuż przed wyjściem Izraelitów z niewoli. Bóg nakazał zabicie jednorocznego, pozbawionego skazy baranka i spożycie go w pośpiechu, co zapoczątkowało to coroczne zgromadzenie (Wj 12,1-14).
„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia tego miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha Jahwe.” — Kpł 23,5 (UBG)
W pismach Nowego Testamentu apostoł Paweł wprost utożsamia starotestamentową ofiarę paschalną z doskonałą ofiarą Mesjasza, wskazując, że Jeszua (Jezus) całkowicie wypełnił ten proroczy obraz:
„Usuńcie więc stary zakwas, abyście byli nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas.” — 1Kor 5,7 (UBG)
Ponadto Jan Chrzciciel, widząc Mesjasza, rozpoznał w nim zapowiedzianego Baranka Bożego, który gładzi grzech świata (J 1,29).
Znaczenie w Hebrew Roots
Pesach jest pierwszym z wiosennych świąt (moadim) wyznaczonych przez Jahwe, obchodzonym czternastego dnia pierwszego miesiąca biblijnego kalendarza (Nisan). Z perspektywy Hebrew Roots jest to czas święty nadany przez samego Boga dla całego Jego ludu, a nie tradycja pogańska czy wyłącznie kulturowe święto żydowskie. Wierzący zachowują pamięć o wyjściu z Egiptu jako o historycznym i duchowym odkupieniu, odrzucając niebiblijne tradycje na rzecz czystego przekazu Pisma. Baranek paschalny stanowi doskonały typ proroczy Jeszui. Jego bezgrzeszne życie i krew przelana na drzewie ratują wierzących od wiecznej śmierci i niewoli grzechu, dokładnie tak, jak krew na odrzwiach ratowała pierworodnych Izraela przed sądem (Hbr 9,11-12). Obchodzenie Pesach przypomina, że Prawo Boże (Tora) nie zostało zniesione, a Jego wyznaczone czasy nadal wspaniale wskazują na zbawcze dzieło Mesjasza i przypominają o cenie naszego odkupienia (1P 1,18-19).
Powiązane pojęcia
- Święto Przaśników – siedmiodniowe święto rozpoczynające się tuż po Pesach, symbolizujące odrzucenie grzechu (kwasu).
- Moed / moadim – biblijne czasy wyznaczone przez Boga, do których należy święto Paschy.
- Jeszua – Mesjasz, który swoim bezgrzesznym życiem i ofiarą wypełnił proroczy obraz baranka paschalnego.
- Księga Wyjścia – księga biblijna opisująca historyczne ustanowienie Pesach podczas wyzwolenia Izraela z Egiptu.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H6453 „Pascha (pesach)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.
Zobacz też: Pesach (פֶּסַח) — co znaczy „Pascha” po hebrajsku · Jahwe · Apostoł (szaliach) · Jeszua (Jezus) · Tora (תּוֹרָה) — co znaczy „prawo” po hebrajsku · Mesjasz (Maszijach)
