pragnienie

O gdyby dokładnie zważono moją udrękę i włożono na szalę całe moje nieszczęście!

Czy w moim języku jest nieprawość? Czy moje podniebienie nie rozeznaje przewrotności?

Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.

Bo w ich ustach nie ma szczerości, ich wnętrze pełne przewrotności, ich gardło jest grobem otwartym, swoim językiem pochlebiają.

Ci, którzy czyhają na moją duszę, zastawiają sidła, a ci, którzy pragną mego nieszczęścia, mówią przewrotnie i przez cały dzień knują podstępy.

Twój język knuje przewrotność, ostry jak brzytwa, działający podstępnie.

Oto człowiek, który nie uczynił Boga swoją siłą, ale ufał swym wielkim bogactwom i umacniał się w swojej nieprawości.

Wewnątrz niego jest niegodziwość, a z jego ulic nie znika oszustwo i podstęp.

Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, bo moja dusza ufa tobie; w cieniu twoich skrzydeł będę się chronił, aż przeminie nieszczęście.

Zaprawdę, on wybawi cię z sideł łowcy i od zgubnej zarazy.

Czy sprzymierzy się z tobą tron nieprawości, który wyrządza krzywdę pod pozorem prawa?

Pan nie pozwoli, by dusza sprawiedliwego cierpiała głód, a rozproszy majątek niegodziwych.

Sprawiedliwość prawych ocali ich, a przewrotni będą schwytani w swojej przewrotności.

Zły zważa na wargi fałszywe, a kłamca słucha przewrotnego języka.

Głupi syn jest utrapieniem dla swego ojca, a kłótliwa żona jest jak nieustanne kapanie z dachu.

By chętnie czynić zło obiema rękami, książę i sędzia żądają datku; zamożny człowiek wypowiada swoją przewrotną żądzę. I razem wszystko splatają.