Studiuj werset

Księga Rodzaju 24,52

„Gdy sługa Abrahama usłyszał ich słowa, uklęknął na ziemi i oddał pokłon Panu."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„I stało się, gdy usłyszał sługa Abrahamów słowa ich pokłonił się aż do ziemi Panu."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: A gdy sługa Abrahama usłyszał ich słowa, stało się, że do ziemi ukorzył się przed PANEM.
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Co gdy usłyszał sługa Abrahamów, padłszy pokłonił się do ziemie Panu.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Tedy sługa Abrahamow vsłyszawszy ty słowa ich, pokłonił się aż do ziemie chwaląc Pana.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And it came to pass, that, when Abraham’s servant heard their words, he worshipped the LORD, bowing himself to the earth.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: When Abraham’s servant heard their words, he bowed down to the ground before the LORD.
WEB · World English Bible, 2020: When Abraham’s servant heard their words, he bowed himself down to the earth to the LORD.

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Quod cum audisset puer Abraham, procidens adoravit in terram Dominum.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַיְהִ֕י כַּאֲשֶׁ֥ר שָׁמַ֛ע עֶ֥בֶד אַבְרָהָ֖ם אֶת־דִּבְרֵיהֶ֑ם וַיִּשְׁתַּ֥חוּ אַ֖רְצָה לַֽיהוָֽה׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἀκοῦσαι τὸν παῖδα τοῦ Ἁβραὰμ τῶν ρημάτων τούτων, προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν τῷ Κυρίῳ.

Porównaj cały rozdział Rdz 24 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (8)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Rdz 24,26 →
„I ów mężczyzna uklęknął i oddał pokłon Panu;”
Rdz 24,48 →
„Potem uklęknąłem i oddałem pokłon Panu, i błogosławiłem Pana, Boga mego pana Abrahama, który mnie prowadził właściwą drogą, abym wziął córkę brata mego pana dla jego syna.”
Ps 95,6 →
„Chodźcie, oddajmy pokłon i padajmy przed nim; klęknijmy przed Panem, naszym Stwórcą.”
Ps 116,1–2 →
„Miłuję Pana, bo usłyszał mój głos i moje prośby. Nakłonił bowiem swego ucha ku mnie, dlatego będę go wzywał za moich dni.”
1Krn 29,20 →
„Potem Dawid przemówił do całego zgromadzenia: Błogosławcie teraz Panu, waszemu Bogu. I całe zgromadzenie błogosławiło Panu, Bogu swoich ojców – pochylili się i oddali pokłon Panu i królowi.”
2Krn 20,18 →
„I pokłonił się Jehoszafat twarzą ku ziemi, a cały lud Judy oraz mieszkańcy Jerozolimy padli przed Panem, oddając Panu pokłon.”
Ps 34,1–2 →
„Będę błogosławił Pana w każdym czasie, jego chwała zawsze będzie na moich ustach. Moja dusza będzie się chlubić Panem; pokorni to usłyszą i rozradują się.”
Ps 107,21–22 →
„Niech wysławiają Pana za jego miłosierdzie i cudowne dzieła wobec synów ludzkich; I niech składają ofiary dziękczynienia, i głoszą z radością jego dzieła.”