Za tym pytaniem stoi zwykle konkretny lęk: że istnieje moment, po którym drzwi się zamykają, i że ktoś bliski może go przegapić. Pismo mówi w tej sprawie rzeczy dość jasne, ale mówi też zdania trudne, i uczciwie jest pokazać jedne i drugie.
Kim jest tłum w białych szatach z Ap 7?
Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach.
Ap 7,9
Scena jest opisana jako coś, co Jan widzi po opieczętowaniu sług Boga. Tłum jest ogromny, wielojęzyczny i stoi już przed tronem. Sama jego wielkość jest odpowiedzią na obawę, że ratunek w tym czasie dotyczy garstki.
A jeden ze starszych odezwał się do mnie tymi słowy: Kim są ci, którzy są ubrani w białe szaty i skąd przybyli? Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka.
Ap 7,13-14
Starszy sam wyjaśnia, skąd oni są. Nie ominęli ucisku ani nie zostali z niego wyjęci przed czasem — przyszli z niego. To zdanie jest w całej sprawie kluczowe: w czasie ucisku istnieją ludzie, którzy dopiero wtedy wyprali swoje szaty.
Czy wezwanie do nawrócenia trwa w czasie sądu?
I zobaczyłem innego anioła lecącego środkiem nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom; Mówiącego donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu. Oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód.
Ap 14,6-7
Anioł z ewangelią wieczną leci do mieszkańców ziemi wtedy, gdy godzina sądu już przyszła. To znaczy, że ogłoszenie nie ustaje w ostatnim odcinku. Treść wezwania jest przy tym prosta i nie zawiera żadnej wiedzy zastrzeżonej: bać się Boga, oddać Mu chwałę, pokłonić się Stwórcy.
Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa.
Ap 14,12
Zaraz obok pada zdanie o cierpliwości świętych, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jeszui. Objawienie nie opisuje więc czasu ucisku jako pustki, w której nikt już nie może wybrać — opisuje go jako czas, w którym wierność kosztuje.
I stanie się, że każdy, kto wezwie imienia Pana, zostanie wybawiony, bo na górze Syjon i w Jerozolimie będzie wybawienie, jak powiedział Pan, to jest w resztkach, które Pan powoła.
Jl 2,32
Joel mówi to samo w formie obietnicy i bez ograniczeń czasowych: każdy, kto wezwie imienia Jahwe, zostanie wybawiony. Ta obietnica pada w księdze poświęconej dniowi Pańskiemu, czyli dokładnie w kontekście, o który tu pytamy.
Które teksty mówią o omamieniu i zamkniętej drodze?
Wśród wszelkiego zwodzenia nieprawości wobec tych, którzy giną, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, by zostali zbawieni. Dlatego Bóg zsyła im silne omamienie, tak że uwierzą kłamstwu; Aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale upodobali sobie niesprawiedliwość.
2 Tes 2,10-12
To najtrudniejszy tekst w całym zestawie. Paweł mówi o omamieniu zsyłanym na ludzi, którzy nie przyjęli miłości prawdy. Warto zauważyć kolejność: najpierw odrzucenie prawdy, potem omamienie. To nie jest opis Boga zamykającego drzwi przed kimś, kto chce wejść, tylko utrwalenia wyboru, który już zapadł. Ale trzeba przyznać, że tekst mówi o czymś nieodwracalnym i nie precyzuje, kiedy ta granica zapada.
Kto krzywdzi, niech nadal wyrządza krzywdę, kto plugawy, niech się nadal plugawi, kto sprawiedliwy, niech nadal będzie sprawiedliwy, a kto święty, niech się nadal uświęca.
Ap 22,11
Zdanie brzmi jak ogłoszenie końca możliwości zmiany. Pada jednak w zakończeniu księgi, obok zapowiedzi rychłego przyjścia, a kilka wersetów dalej wraca zaproszenie skierowane do pragnącego. Objawienie stawia te dwa zdania blisko siebie i nie tłumaczy, jak je pogodzić.
Oto nadchodzą dni, mówi Pan Bóg, gdy ześlę głód na ziemię, nie głód chleba ani pragnienie wody, ale słuchania słów Pana. I będą się błąkać od morza do morza, i od północy aż na wschód będą biegać, szukając słowa Pana, ale go nie znajdą.
Am 8,11-12
Amos zapowiada głód słowa: ludzie będą go szukać i nie znajdą. To ostrzeżenie, że dostępność wezwania nie jest wieczna. Prorok mówi jednak o konkretnym sądzie nad Izraelem swoich czasów, a przeniesienie tego na czas ucisku jest już naszym wnioskiem, nie jego zdaniem.
Zestawienie wypada więc tak: Objawienie pokazuje ludzi wychodzących z ucisku i wezwanie ogłaszane do końca, a jednocześnie mówi o utrwaleniu wyborów i o omamieniu. Pismo nie podaje momentu, w którym jedno przechodzi w drugie, i nie daje nikomu narzędzia do orzekania, że dla kogoś jest już za późno.
Czy można odłożyć decyzję na później?
Wszystkie te teksty mają wspólne zastosowanie i nie jest nim planowanie nawrócenia na później. Skoro nie wiemy, gdzie przebiega granica, to jedyny bezpieczny wniosek jest taki, że odkładanie decyzji nie ma żadnego oparcia. Paweł nazywa dniem zbawienia czas obecny, a nie przyszły.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, kiedy zapada granica, o której mówi Paweł, ani czy dotyczy ona jednostek, czy całych społeczności. Nie wiemy, w którym momencie ustaje wezwanie ogłaszane przez anioła. Nie wiemy, czy tłum z siódmego rozdziału to ci sami ludzie, o których mówi czternasty. I nie wiemy, jak długo trwa sam ucisk — Pismo opisuje go, ale nie mierzy.
Zobacz też: Jahwe · Amos · Joel — znaczenie imienia · Paweł — znaczenie imienia
