Studiuj werset

Księga Psalmów 105,14

„Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, nawet karcił królów z ich powodu, mówiąc:"

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Nie dopuszczał nikomu, aby im miał krzywdę czynić; nawet karał dla nich i królów, mówiąc:"

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (10)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów,
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: Nie dopuścił im krzywdy czynić człowiekowi: i pokarał dla nich króle.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Y nie dopuszczał im krzywdy czynić żadnemu człowiekowi, y owszem dla nich karał Krole.
TNP · Przekład toruński Nowego Przymierza, 2022: I nie zezwolił człowiekowi aby ich krzywdził, nawet karcił królów z ich powodu, mówiąc:

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: He suffered no man to do them wrong: yea, he reproved kings for their sakes;
BSB · Berean Standard Bible, 2023: He let no man oppress them; He rebuked kings on their behalf:
WEB · World English Bible, 2020: He allowed no one to do them wrong. Yes, he reproved kings for their sakes,

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: Non reliquit hominem nocere eis: et corripuit pro eis reges.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: לֹֽא־הִנִּ֣יחַ אָדָ֣ם לְעָשְׁקָ֑ם וַיּ֖וֹכַח עֲלֵיהֶ֣ם מְלָכִֽים׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: οὐκ ἀφῆκεν ἄνθρωπον ἀδικῆσαι αὐτοὺς καὶ ἤλεγξεν ὑπὲρ αὐτῶν βασιλεῖς·

Porównaj cały rozdział Ps 105 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (6)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

Rdz 35,5 →
„Potem wyruszyli w drogę. A strach Boży padł na okoliczne miasta i nie ścigali synów Jakuba.”
Wj 7,16–17 →
„I powiesz mu: Pan, Bóg Hebrajczyków, posłał mnie do ciebie, mówiąc: Wypuść mój lud, aby mi służył na pustyni, a oto dotąd nie posłuchałeś. Dlatego tak mówi Pan: Po tym poznasz, że ja jestem Pan. Oto uderzę laską, która jest w mojej ręce, w wody, które są w rzece, a one zamienią się w krew.”
Rdz 12,14–17 →
„Gdy Abram wszedł do Egiptu, Egipcjanie zobaczyli, że ta kobieta jest bardzo piękna. Ujrzeli ją też dostojnicy faraona i chwalili ją przed nim. I zabrano tę kobietę do domu faraona. Ten dobrze traktował Abrama ze względu na nią.…”
Rdz 20,1–7 →
„Potem Abraham wyruszył stamtąd do ziemi południowej i zamieszkał między Kadesz a Szur, i był przybyszem w Gerarze. Tam Abraham powiedział o swej żonie Sarze: Ona jest moją siostrą. Dlatego Abimelek, król Geraru, posłał po Sarę i wziął ją.…”
Rdz 26,14–33 →
„Miał trzody owiec i stada wołów oraz wiele sług, tak że Filistyni mu zazdrościli. I wszystkie studnie, które wykopali słudzy jego ojca, za dni jego ojca Abrahama, Filistyni zasypali i napełnili je ziemią. I Abimelek powiedział do Izaaka: Odejdź od nas, bo jesteś dużo zamożniejszy od nas.…”
Rdz 31,24–29 →
„Lecz Bóg przyszedł do Labana Syryjczyka tej nocy we śnie i powiedział mu: Strzeż się, abyś nie mówił do Jakuba ani dobrze, ani źle. Laban dogonił Jakuba, gdy Jakub rozbił swój namiot na górze. Laban ze swoimi braćmi też rozbił namiot na górze Gilead.…”