Beer-Szeba, sen w Betel i dwadzieścia lat w Charanie
Początkiem drogi jest konflikt po uzyskaniu przez Jakuba błogosławieństwa Izaaka. Ezaw zamierza zabić brata, dlatego Rebeka doradza Jakubowi ucieczkę do Labana; ojciec posyła go też do rodziny matki po żonę (Rdz 27,41–28,5). Jakub wychodzi z Beer-Szeby, związanej z Tel Beer Szewa na Negewie, i rusza ku Charanowi (Rdz 28,10). Tradycyjna chronologia mapy umieszcza tę historię około 1900 p.n.e.
W Betel, wcześniej nazywanym Luz, zatrzymuje się na noc i śni o drabinie sięgającej nieba. Jahwe potwierdza obietnicę ziemi i potomstwa oraz zapowiada opiekę w drodze i powrót. Jakub ustawia kamień na znak tego spotkania i składa ślub (Rdz 28,11–22). Sen wyznacza ważny etap opowieści, zanim uciekinier zdoła dotrzeć do krewnych.
W Charanie, dzisiejszym Harran w południowo-wschodniej Turcji, zaczyna się długi pobyt u Labana. Jakub zakłada rodzinę i pracuje przy stadach, doświadczając sporów o małżeństwo oraz zapłatę (Rdz 29–31). Sam podsumowuje służbę jako czternaście lat za dwie córki Labana i sześć lat za bydło, razem dwadzieścia lat (Rdz 31,41).
Od Jabboku przez Sychem ku Efracie
Droga powrotna wiedzie przez Gilead ku Jabbokowi, dzisiejszej rzece Zarqa, dopływowi Jordanu od wschodu. Jakub obawia się spotkania z Ezawem, rozdziela obóz i posyła dary, a nocą przeprawia rodzinę przez potok (Rdz 32,1–23). W Penuel zmaga się z tajemniczym mężem, otrzymuje błogosławieństwo i imię Izrael; po spotkaniu utyka (Rdz 32,24–31).
Po pojednaniu z Ezawem i pobycie w Sukkot Jakub dociera do Sychem, identyfikowanego z Tell Balata koło Nablusu. Kupuje pole i stawia ołtarz Bogu Izraela (Rdz 33,17–20). Wydarzenia związane z Diną i odwetem jej braci pokazują jednak, że osiedlenie rodziny nie przynosi od razu spokojnego życia (Rdz 34).
Z Sychem rodzina ponownie udaje się do Betel, gdzie Jakub buduje ołtarz; mapa nie oznacza tej drugiej wizyty osobnym punktem (Rdz 35,1–15). Następnie rusza ku Efracie, czyli Betlejem, lecz Rachela umiera przy narodzinach Beniamina i zostaje pogrzebana przy drodze (Rdz 35,16–20). Betlejem leży na południe od Jerozolimy. Dalszy ciąg rozdziału prowadzi Jakuba do Izaaka w Mamre koło Hebronu, pokazanego jako miejsce kontekstowe (Rdz 35,27).
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Betel ma status sporny: jedni wskazują Bajtin, inni proponują el-Bira. Penuel również pozostaje sporne: rozważa się Tulul ed-Dahab nad Jabbokiem, zwłaszcza wschodnie wzgórze, a jako inną propozycję Tell el-Hamme Wschodnie. Żadna z tych identyfikacji nie pozwala wskazać z pewnością miejsca nocnego zmagania ani konkretnego brodu Jakuba.
Przerywany odcinek Charan–Penuel oznacza, że dokładnego przebiegu powrotnej drogi nie znamy. Opowieść wymienia regiony i wybrane postoje, ale nie daje kompletnego wykazu ścieżek ani przepraw. Pewna identyfikacja Betlejem także nie ustala miejsca pochówku Racheli: Rdz 35,19 umieszcza grób na drodze do miasta, a nie w jego centrum.
Powrót pod opieką Jahwe
Obietnica z Betel obejmuje zarówno wyjście, jak i powrót do ziemi ojców. Wędrówka ukazuje Jakuba jako człowieka zależnego od Jahwe także wtedy, gdy ma już liczną rodzinę i wielkie stada. Nad Jabbokiem potrzebuje błogosławieństwa, a przed spotkaniem z bratem prosi Boga o ocalenie (Rdz 32,9–12).
„Oto ja jestem z tobą i będę cię strzegł, gdziekolwiek pójdziesz, i przyprowadzę cię z powrotem do tej ziemi. Bo nie opuszczę cię, aż spełnię to, co ci obiecałem.”