Ofra: powołanie w czasie najazdów
Historia zaczyna się w warunkach ucisku ze strony Midianitów, którzy niszczą plony i zabierają środki utrzymania Izraela (Sdz 6,1–6). Gedeon młóci zboże w tłoczni, aby ukryć je przed najeźdźcami. W Ofrze anioł Jahwe wzywa go do wybawienia ludu, a Gedeon odpowiada, wskazując słabość swojej rodziny (Sdz 6,11–16). Tradycyjna chronologia mapy umieszcza te wydarzenia około 1150 p.n.e.
Ofra jest punktem wyjścia związanym z domem Gedeona i pierwszą próbą posłuszeństwa. Gedeon burzy ołtarz Baala należący do ojca, a potem zbiera ludzi do walki; opowieść o runie ukazuje jego prośbę o potwierdzenie Bożej obietnicy (Sdz 6,25–40). Tymczasem Midianici wraz ze sprzymierzeńcami obozują w dolinie Jizreel (Sdz 6,33). Geografia łączy więc zagrożone gospodarstwa z miejscem koncentracji najeźdźców.
Źródło Charod i nocny atak trzystu
Drugim punktem mapy jest źródło Charod, przy którym Gedeon rozbija obóz, podczas gdy przeciwnicy stoją niżej w dolinie (Sdz 7,1–8). Najpierw odchodzą ludzie bojaźliwi, a następnie próba przy wodzie ogranicza liczbę pozostałych do trzystu. Tekst podaje cel tej redukcji: Izrael nie ma przypisać wybawienia własnej sile (Sdz 7,2). Nie przedstawia doboru wojowników jako dowodu, że sam sposób picia zapewnia przewagę w bitwie.
Przed atakiem Gedeon schodzi ze sługą Purą do obozu przeciwnika i słyszy sen, który dodaje mu odwagi (Sdz 7,9–15). Dzieli następnie trzystu ludzi na trzy grupy, wyposażając ich w trąby, dzbany i ukryte pochodnie. Nocne rozbicie dzbanów, światło i dźwięk trąb towarzyszą panice w obozie, a Jahwe zwraca miecze nieprzyjaciół przeciw sobie nawzajem (Sdz 7,16–22). Opowieść przypisuje rozgromienie Bogu, nie niezwykłej mocy przedmiotów.
Pościg przez Sukkot i Penuel aż po Karkor
Po rozproszeniu obozu walka przenosi się ku Jordanowi, a Gedeon wzywa Efraimitów do zajęcia dostępu do wód i przepraw (Sdz 7,23–25). Następnie sam przekracza rzekę z trzystoma zmęczonymi ludźmi, ścigając królów Midianu (Sdz 8,4–5). Dalsza droga prowadzi przez Sukkot, gdzie mieszkańcy odmawiają wydania chleba wojownikom. Pościg trwa więc mimo wyczerpania i braku pomocy.
Kolejnym głównym znacznikiem mapy jest Penuel; jego mieszkańcy również odmawiają wsparcia (Sdz 8,8–9). Królowie Zebach i Salmunna przebywają z ocalałym wojskiem w Karkor. Gedeon podchodzi drogą ludzi mieszkających w namiotach, na wschód od Nobach i Jogbeha, zaskakuje obóz i pojmuje obu władców (Sdz 8,10–12). Sukkot i Karkor uzupełniają opis pościgu, choć mapa nie oznacza ich osobnymi postojami.
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Ofra ma status sporny: wśród propozycji wymienia się Afulę oraz et-Tajjibę, ale żadna nie jest rozstrzygnięta. Źródło Charod ma status umowny, a punkt jest orientacyjny; tradycyjnie wskazuje się Ain Dżalut u stóp Gilboa. Nie należy na tej podstawie wyznaczać dokładnego ustawienia obozu ani miejsca, w którym każdy z wojowników czerpał wodę.
Penuel również pozostaje sporne. Jedni badacze wskazują Tulul ed-Dahab nad Jabbokiem, zwłaszcza wschodnie wzgórze, inni proponują Tell el-Hamme Wschodnie. Przerywany odcinek Charod–Penuel pokazuje, że nie znamy dokładnej drogi pościgu ani wykorzystanej przeprawy przez Jordan. Wzmianka o Karkor wyznacza cel dalszego etapu opowieści, lecz bez pewnej identyfikacji nie pozwala zakończyć trasy w jednoznacznie wskazanym współczesnym miejscu.
Jahwe wybawia, a zwycięzca nadal potrzebuje wierności
Redukcja wojska do trzystu kieruje uwagę na sprawcę wybawienia. Jahwe obiecuje obecność Gedeonowi jeszcze w Ofrze, zanim zbierze się armia i rozpocznie pościg. Mapa pozwala prześledzić rozwój wydarzeń, lecz ich sens wynika z tej obietnicy, a nie z liczebności oddziału.
„I Pan powiedział do niego: Ponieważ ja będę z tobą, pobijesz Midianitów jak jednego męża.”
Po zwycięstwie Gedeon odmawia ustanowienia swojej dynastii i wskazuje Jahwe jako władcę Izraela (Sdz 8,22–23). Dalsza opowieść wspomina jednak o efodzie, który staje się pułapką dla niego i jego domu (Sdz 8,27). Zwycięstwo nie zamyka więc pytania o wierność wobec Boga uznanego za wybawcę.