Pytanie wraca zawsze przy pogrzebie ciała zniszczonego przez chorobę albo wypadek. Odpowiedź Pisma jest zaskakująco konkretna w jednym punkcie i celowo powściągliwa w drugim: wiemy, jakie to ciało będzie w swoich własnościach, a nie wiemy, jak będzie wyglądać.
Co Paweł chce powiedzieć obrazem ziarna?
Lecz powie ktoś: Jak umarli są wskrzeszani i w jakim ciele przychodzą? Głupcze! To, co siejesz, nie ożyje, jeśli nie obumrze. I to, co siejesz, to nie ciało, które ma powstać, ale gołe ziarno, na przykład pszeniczne lub jakieś inne. Bóg zaś daje mu ciało, jakie chce, a każdemu z ziaren właściwe jemu ciało.
1 Kor 15,35-38
Paweł odpowiada na pytanie o sposób obrazem z pola. Ziarno i roślina to nie są dwie różne rzeczy, ale też nie jest to ta sama rzecz w tym samym stanie. Ciągłość jest realna, tożsamość zachowana, a postać zupełnie inna. To jest cała odpowiedź apostoła na pytanie o mechanizm.
Tak też jest ze zmartwychwstaniem umarłych. Sieje się ciało w zniszczalności, a jest wskrzeszane w niezniszczalności; Sieje się w niesławie, a jest wskrzeszane w chwale, sieje się w słabości, a jest wskrzeszane w mocy; Sieje się ciało cielesne, a jest wskrzeszane ciało duchowe. Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe.
1 Kor 15,42-44
Dalej idzie już wyliczenie własności: niezniszczalność zamiast zniszczalności, chwała zamiast niesławy, moc zamiast słabości. Ostatnia para jest najczęściej myloną: ciało duchowe nie znaczy ciało z ducha, tylko ciało ożywiane i kierowane przez Ducha, tak jak ciało cielesne jest ożywiane przez to, co doczesne. Gdyby chodziło o brak materii, apostoł nie użyłby w obu członach tego samego wyrazu na oznaczenie ciała.
Warto zwrócić uwagę na czasowniki. Wszystkie są bierne: sieje się, jest wskrzeszane, zostaniemy przemienieni. Nikt nie przechodzi tej zmiany własnym staraniem ani nie zabiera ze sobą niczego, co by ją umożliwiło.
Kiedy zmartwychwstali otrzymają nowe ciało?
W jednej chwili, w mgnieniu oka, na ostatnią trąbę. Zabrzmi bowiem trąba, a umarli zostaną wskrzeszeni niezniszczalni, a my zostaniemy przemienieni. To bowiem, co zniszczalne, musi przyodziać się w to, co niezniszczalne, a to, co śmiertelne, przyoblec się w nieśmiertelność.
1 Kor 15,52-53
Moment jest jeden i wspólny dla wszystkich. Nikt nie otrzymuje nowego ciała osobno ani wcześniej.
Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa. On przemieni nasze podłe ciało, aby było podobne do jego chwalebnego ciała, zgodnie ze skuteczną mocą, którą też może poddać sobie wszystko.
Flp 3,20-21
Wzorem jest ciało Mesjasza po zmartwychwstaniu. To ważna wskazówka, bo o tym ciele coś wiadomo: było rozpoznawalne, dało się go dotknąć, jadł z uczniami, a mimo to nie podlegało dawnym ograniczeniom.
Umiłowani, teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Wiemy jednak, że gdy on się objawi, będziemy podobni do niego, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest.
1 J 3,2
Jan zatrzymuje się dokładnie tam, gdzie kończy się wiedza. Mówi, że będziemy podobni, i od razu dodaje, że nie objawiło się jeszcze, czym będziemy. Ta powściągliwość jest w Piśmie regułą: o własnościach nowego ciała napisano sporo, o jego wyglądzie ani zdania.
Dla kogoś, kto pochował bliskiego po długiej chorobie, praktyczny wniosek jest jeden. Ciało, które zostało złożone w grobie, nie jest tym, co ma powstać — tak samo jak ziarno nie jest rośliną. Ostatni obraz, jaki zapamiętała rodzina, nie jest więc obrazem, który będzie obowiązywał.
Czy ciało zmartwychwstałego było materialne?
Popatrzcie na moje ręce i nogi, że to jestem ja. Dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam.
Łk 24,39
Zmartwychwstały mówi wprost o ciele i kościach, czyli o czymś materialnym. Kto oczekuje istnienia bezcielesnego, musi z tym zdaniem coś zrobić.
Potem powiedział do Tomasza: Włóż tu swój palec i obejrzyj moje ręce, wyciągnij swoją rękę i włóż ją w mój bok, a nie bądź bez wiary, ale wierz.
J 20,27
Do tego dochodzą ślady po ranach. Ciało po zmartwychwstaniu nie było więc kopią bez historii, tylko tym samym ciałem po przejściu.
To zaś mówię, bracia, że ciało i krew nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego ani to, co zniszczalne, nie odziedziczy tego, co niezniszczalne.
1 Kor 15,50
A jednak ten sam Paweł pisze, że ciało i krew nie odziedziczą królestwa. Zestawienie tych zdań jest realnym napięciem. Najczęstsza odpowiedź mówi, że wyrażenie o ciele i krwi opisuje człowieka w jego obecnej, śmiertelnej kondycji, a nie materialność jako taką. Odpowiedź jest spójna, ale sam Paweł jej w tym miejscu nie podaje.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, jak wygląda ciało duchowe, bo Pismo nie podaje ani jednego opisu wyglądu poza tym, że wzorem jest Mesjasz. Nie wiemy, w jakim wieku i w jakiej kondycji zostaną wskrzeszeni ci, którzy umarli jako dzieci albo starcy. Nie wiemy, co dzieje się z materią ciała, które uległo całkowitemu rozpadowi — obraz ziarna mówi o ciągłości, ale nie tłumaczy jej fizyki. Nie wiemy wreszcie, czy ślady po ranach są cechą wyjątkową dla Mesjasza. Jan mówi w tej sprawie tyle, ile wiadomo: zobaczymy i wtedy się okaże.
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Mesjasz (Maszijach) · Paweł — znaczenie imienia
