Tak, eutanazja jest grzechem w świetle Pisma Świętego, ponieważ stanowi celowe odebranie ludzkiego życia, co bezpośrednio narusza Boże przykazanie. Choć bywa motywowana współczuciem, odbiera Stwórcy suwerenne prawo do decydowania o długości życia człowieka. Biblia odróżnia jednak aktywne zabójstwo od naturalnego pozwolenia na śmierć i rezygnacji z uporczywej terapii.
Kogo obejmuje zakaz „nie będziesz zabijał”?
Pismo Święte jednoznacznie wskazuje, że ludzkie życie jest święte, ponieważ zostało stworzone przez Boga i do Niego należy. W Dekalogu ogłoszonym przez Stwórcę, którego imię w Biblii to Jahwe (PAN), znajdujemy jasny zakaz pozbawiania kogoś życia.
„Nie będziesz zabijał.” — Wj 20,13 (UBG)
Zakaz ten odnosi się do każdego bezprawnego pozbawienia życia człowieka – niezależnie od jego wieku, stanu zdrowia czy osobistych cierpień. Nie ma w nim wyjątku dla tak zwanej „śmierci z litości”. Pismo naucza, że to sam Bóg kieruje czasem ludzkiej egzystencji i decyduje o jej początkach oraz końcu.
„Jest pora na wszystko i czas na każdą sprawę pod niebem. Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono;” — Koh 3,1-2 (UBG)
Człowiek nie jest właścicielem swojego życia, lecz jego zarządcą. Hiob, mimo ogromnego cierpienia fizycznego i psychicznego oraz utraty wszystkiego, co posiadał, rozumiał tę prawdę i odrzucił myśl o odebraniu sobie życia.
„I powiedział: Nagi wyszedłem z łona swojej matki i nagi tam powrócę. Pan dał, Pan też wziął, niech imię Pana będzie błogosławione.” — Hi 1,21 (UBG)
Przekazanie władzy nad śmiercią w ręce ludzi – nawet pod pozorem pomocy medycznej – stoi w sprzeczności z biblijną zasadą całkowitej ufności Bożemu prowadzeniu aż do samego końca.
Czy odstąpienie od uporczywej terapii to eutanazja?
Aby właściwie zrozumieć biblijne spojrzenie na kres życia, należy wyznaczyć wyraźną granicę między czynnym odebraniem życia a pozwoleniem na naturalny proces umierania. Eutanazja oraz wspomagane samobójstwo są aktywnym działaniem ukierunkowanym na spowodowanie śmierci. Z biblijnej perspektywy jest to grzech zabójstwa. Jednak czym innym jest rezygnacja z tak zwanej uporczywej terapii, czyli sztucznego i bezcelowego przedłużania procesu umierania za pomocą zaawansowanej aparatury medycznej, gdy ciało człowieka naturalnie gaśnie.
Pismo Święte przypomina nam, że nasze życie nie należy do nas samych, ale do Stwórcy, a do Jeszua (Jezusa) należy cała nasza egzystencja (Rz 14,7-8). Powierzając swoje losy w ręce Boga Jahwe, uznajemy, że nasze czasy są w Jego ręku (Ps 31,15). Zaprzestanie agresywnej terapii, która jedynie przysparza dodatkowego bólu i nie daje nadziei na wyleczenie, nie jest zabójstwem, lecz pogodzeniem się z wolą Bożą i naturalnym porządkiem rzeczy. Biblijna troska o chorego polega na niesieniu mu ulgi w cierpieniu, otoczeniu go miłością i modlitwą oraz towarzyszeniu mu w przechodzeniu przez dolinę cienia śmierci, a nie na przyspieszaniu jego zgonu.
| Eutanazja i wspomagane samobójstwo | Rezygnacja z uporczywej terapii | |
|---|---|---|
| Na czym polega | czynne działanie ukierunkowane na spowodowanie śmierci | odstąpienie od sztucznego i bezcelowego przedłużania umierania |
| Ocena z perspektywy Pisma | grzech zabójstwa | zgoda na naturalny proces umierania |
Czy skrócenie cierpienia jest aktem miłosierdzia?
Pierwszym częstym błędem jest przekonanie, że eutanazja jest najwyższą formą miłosierdzia wobec cierpiącego człowieka. Współczucie jest wartością godną pochwały, lecz miłosierdzie odcięte od Bożych przykazań przestaje być prawdziwą miłością. Nie wolno nam czynić zła, aby wynikło z niego dobro, a złamanie Bożego zakazu zabijania nie może być usprawiedliwione ludzkimi emocjami.
Drugim nieporozumieniem jest twierdzenie, że skoro człowiek posiada wolną wolę, to ma prawo decydować o czasie i sposobie własnej śmierci. Pismo Święte wyraźnie pokazuje, że wolna wola została nam dana do wyboru posłuszeństwa Bogu, a nie do odrzucania Jego autorytetu. Nasze ciało i życie są darami powierzonymi nam w zarząd, a nie prywatną własnością, którą możemy dowolnie zniszczyć.
Trzecim błędem jest stawianie znaku równości między eutanazją a odstąpieniem od uporczywej terapii. Niektórzy uważają, że niepodejmowanie reanimacji u osoby w stanie terminalnym to również eutanazja. Jest to błędne utożsamienie – odebranie życia cierpiącemu człowiekowi to aktywne zamachnięcie się na dar życia, podczas gdy zaprzestanie sztucznych zabiegów medycznych jest powierzeniem umierającego w ręce Boga.
Jak towarzyszyć osobie nieuleczalnie chorej?
Dla każdego wierzącego biblijne nauczanie o kresie życia niesie konkretne wyzwania i drogowskazy.
Po pierwsze, w obliczu ciężkiej choroby musimy kierować nasze serca ku Bogu Jahwe, szukając siły i pocieszenia w Nim oraz w Jego słowie. Nasze czasy są w Jego ręku, dlatego warto modlić się o łaskę wytrwałości i pokoju w trudnych chwilach.
Po drugie, jako bliscy osób terminalnie chorych jesteśmy wezwani do okazywania prawdziwej, praktycznej miłości. Znaczy to, że powinniśmy dbać o uśmierzanie bólu fizycznego poprzez opiekę paliatywną oraz nieść wsparcie duchowe i emocjonalne, towarzysząc umierającemu do samego końca.
Po trzecie, przy podejmowaniu trudnych decyzji medycznych należy rozróżniać między ratowaniem życia a uporczywym przedłużaniem procesu umierania. Decyzja o odstąpieniu od drastycznych zabiegów medycznych, które jedynie przedłużają cierpienie bez szans na poprawę, nie jest grzechem, jeśli towarzyszy jej postawa zaufania wobec Boga Jeszua (Jezusa) i oddanie chorego pod Jego opiekuńczą dłoń.
