Definicja
Termin Elohim (hebr. אֱלֹהִים) to hebrajski rzeczownik najczęściej tłumaczony w Biblii jako „Bóg”. Gramatycznie jest to forma mnoga słowa Eloah (lub El), oznaczającego kogoś potężnego i silnego. W odniesieniu do prawdziwego Boga jest to tzw. liczba mnoga majestatu (pluralis majestatis), wyrażająca nieskończoną wielkość, pełnię władzy i potęgę Stwórcy. W zależności od kontekstu biblijnego, słowo to może również oznaczać fałszywych bogów, aniołów, a także ziemskich sędziów i władców obdarzonych autorytetem.
Podstawa biblijna
Termin ten pojawia się już w pierwszych słowach Pisma, objawiając Boga jako absolutnego Stwórcę wszechświata:
„Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.” — Rdz 1,1 (UBG)
Z kolei w fundamentalnym wyznaniu wiary Izraela słowo to zostaje zestawione z imieniem własnym Boga, Jahwe (PAN), podkreślając Jego absolutną jedyność:
„Słuchaj, Izraelu! Jahwe, nasz Bóg, Jahwe jest jeden.” — Pwt 6,4 (UBG)
Choć w odniesieniu do Stwórcy słowo Elohim łączy się z czasownikami w liczbie pojedynczej, Pismo używa go także w liczbie mnogiej do opisania fałszywych bóstw, przed którymi ostrzega Dekalog (Wj 20,3). Ponadto termin ten bywa stosowany wobec istot niebiańskich lub ziemskich sędziów reprezentujących Boży autorytet (Ps 82,1), a nawet wobec samego Mojżesza, który z woli Najwyższego miał być „jak Bóg” dla faraona (Wj 7,1).
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie hebrajskich korzeni wiary zrozumienie terminu Elohim jest kluczowe dla właściwego poznania charakteru Boga. O ile imię Jahwe wskazuje na bliskiego, wiernego przymierzu Boga relacji, o tyle tytuł Elohim podkreśla Jego transcendentną moc, sprawiedliwość i pozycję suwerennego Sędziego oraz Stwórcy. Zrozumienie gramatyki tego słowa obala zarzuty o politeizm biblijny – choć rzeczownik ma formę mnogą, czasowniki opisujące działanie prawdziwego Boga zawsze występują w liczbie pojedynczej (np. „stworzył Bóg”, a nie „stworzyli”).
Dla wierzących opierających się na Słowie, Elohim ukazuje także głębię natury Boga, co harmonizuje z objawieniem Nowego Przymierza, gdzie Jeszua (Jezus) jako odwieczne Słowo był u Boga i był Bogiem (J 1,1). Właściwe rozróżnienie tytułu Elohim od imienia własnego Jahwe pogłębia cześć dla majestatu Stwórcy i pozwala lepiej dostrzec niuanse oryginalnego, hebrajskiego tekstu Biblii.
Powiązane pojęcia
- Jahwe – Imię własne Stwórcy, które w Piśmie bardzo często występuje w łącznym tytule „Jahwe Elohim” (PAN Bóg).
- Szema – Fundamentalne wyznanie wiary biblijnej, które ogłasza, że Jahwe, nasz Elohim, jest jeden.
- Księga Rodzaju – Księga, w której termin ten pojawia się po raz pierwszy, definiując Boga jako wszechmocnego Stwórcę.
- Jeszua – Mesjasz, w którym zamieszkała cała pełnia bóstwa i przez którego Elohim stworzył świat.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H430 „Bóg (Elohim)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.
Zobacz też: Dziesięć przykazań · Jahwe · Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach)
