Od Sarepty przez Karmel do Beer-Szeby
Punktem wyjścia jest Sarepta, dzisiejsze Sarafand w południowym Libanie, gdzie podczas suszy Eliasz znajduje gościnę u wdowy (1 Krl 17,8–24). Jahwe zapewnia jej domowi mąkę i oliwę, a następnie przywraca życie jej synowi. Mapa osadza działalność proroka około 860 p.n.e.; późniejsze wydarzenia związane z Elizeuszem nie należą do jednej podróży ani jednego roku.
Z fenickiego wybrzeża opowieść przenosi się na górę Karmel, pasmo nad dzisiejszą Hajfą (1 Krl 18). Eliasz wzywa Izrael do zaprzestania wahania między Jahwe a Baalem, a odpowiedź ogniem potwierdza jego posłanie. Następnie biegnie w stronę Jizreel, identyfikowanego z Tel Jizreel; po groźbie Jezabel uchodzi na południe do Beer-Szeby (1 Krl 18,46; 1 Krl 19,1–3).
Beer-Szeba, wiązana z Tel Beer Szewa w Negewie, stanowi próg pustynnego etapu. Eliasz pozostawia tam sługę, sam odchodzi dalej i w wyczerpaniu prosi o śmierć (1 Krl 19,3–4). Pokarm i woda otrzymane za pośrednictwem anioła pozwalają mu podjąć dalszą drogę; opowiadanie nie przedstawia jego załamania jako końca służby.
Czterdzieści dni do Horebu i posłanie ku Damaszkowi
„Wstał więc i jadł, i pił, i szedł dzięki mocy tego pokarmu czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do Horebu, góry Boga.”
Horeb to Synaj, góra związana z przymierzem Izraela. Czterdzieści dni i czterdzieści nocy opisuje czas wędrówki Eliasza, ale nie pozwala wyliczyć odległości ani wskazać góry na podstawie dziennego tempa marszu. Po wichurze, trzęsieniu ziemi i ogniu prorok słyszy cichy i delikatny głos, a następnie otrzymuje nowe polecenia (1 Krl 19,9–18).
„Po trzęsieniu ziemi był ogień, ale Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu był cichy i delikatny głos.”
Damaszek, którego lokalizacja jest pewna, oznacza na mapie kierunek posłania: Eliasz ma wrócić ku pustyni Damaszku i namaścić Chazaela na króla Syrii (1 Krl 19,15). Nie należy traktować tego polecenia jako relacji z opisanej już wizyty i dokonanego namaszczenia. Spotkanie z Chazaelem w Damaszku opowiada dopiero późniejsza historia Elizeusza (2 Krl 8,7–15); po powrocie Eliasza narrator przedstawia powołanie jego następcy (1 Krl 19,19–21).
Elizeusz: od Jordanu do Szunem i Dotan
W 2 Krl 2 Eliasz i Elizeusz przechodzą przez Jordan, a po odejściu Eliasza jego uczeń podejmuje prorocką służbę. Płaszcz i powrót przez rzekę podkreślają ciągłość posłania, nie tworzą jednak dalszego odcinka pojedynczego marszu z Sarepty. Mapa zestawia wybrane wydarzenia z życia dwóch proroków.
Szunem, dzisiejsze Sulam w dolinie Jizreel, przypomina gościnność kobiety, zapowiedź narodzin jej syna i przywrócenie mu życia (2 Krl 4,8–37). W Dotan, identyfikowanym z Tell Dotan w północnej Samarii, sługa Elizeusza widzi wzgórza pełne ognistych koni i rydwanów (2 Krl 6,13–17). Oba miejsca kontekstowe pokazują pomoc Boga w doświadczeniach domu i wobec zagrożenia wojskowego.
Czego nie wiemy — sporne lokalizacje
Położenie pasma Karmelu jest pewne, lecz el-Muhraka jako miejsce ofiary Eliasza pozostaje wskazaniem tradycji. Lokalizacja Horebu jest sporna: jedni wskazują Dżebel Musa na południowym Synaju, inni Dżebel Serbal, jeszcze inni Har Karkom w Negewie. Tekst biblijny nie rozstrzyga między tymi propozycjami.
Przerywane połączenia Beer-Szeba–Horeb oraz Horeb–Damaszek mają charakter schematyczny, ponieważ szczegółowego przebiegu drogi nie znamy. Nie dokumentują wszystkich postojów ani przemarszu przez konkretną przełęcz. Sens tej drogi wynika z kolejnych zadań: pomocy wdowie, wezwania Izraela do wierności, odnowienia sił proroka i przekazania służby Elizeuszowi.